Zaćma to choroba okulistyczna, która polega na zmętnieniu soczewki oka. Może mieć charakter wrodzony lub degeneracyjny. Współczesna medycyny proponuje szereg bezpiecznych metod leczenia, które pozwalają na przywrócenie ostrości widzenia.[1] W dzisiejszym artykule wyjaśnimy, jak leczyć zaćmę.

Przyczyny powstania zaćmy

Patogeneza zaćmy nie jest do końca znana. Uważa się, iż najczęściej rozwija się w związku z zaistnieniem kilku czynników jednocześnie. Wśród przyczyn wymienia się między innymi zmiany fizjologiczne związane z wiekiem. W okolicach 40 roku życia soczewka staje się bowiem grubsza i cięższa. Zaczynają pojawiać się problemy z akomodacją oka, skutkujące zaburzeniami widzenia z bliska.[2]

Według niektórych badań zaćma może mieć także związek z nieprawidłowym metabolizmem aminokwasów, prowadzących do zmętnienia soczewki. W grupie ryzyka znajdują się pacjenci cierpiący na cukrzycę oraz osoby po przebytych urazach i niektórych operacjach okulistycznych. Warto przy tym wspomnieć, iż zaćma może mieć charakter wrodzony. W takiej sytuacji leczeniu poddawane są także dzieci.[3]

Objawy zaćmy w oku

Głównym symptomem choroby jest pogorszenie jakości widzenia. Widziany obraz jest zamazany i przyciemniony. Pacjent ma także trudności w postrzeganiu ostrości barw oraz z widzeniem w przyciemnionych pomieszczeniach. Zaćma może wiązać się z odczuwaniem dolegliwości bólowych w momentach ekspozycji na jasne światło. Należy dodać, iż nie zawsze ma charakter postępujący, szczególnie w przypadku choroby wrodzonej.[4]

Podczas rozwijania się choroby soczewka staje się mniej elastyczna i bardziej mętna. Zaczyna docierać do niej mniej światła, ulegającego następnie rozproszeniu. Nieleczona zaćma może powodować znaczne pogorszenie ostrości widzenia, a nawet prowadzić do utraty wzroku.[5] Odpowiedzmy teraz na pytanie, czy możliwe jest leczenie zaćmy bez operacji.

Metody leczenia zaćmy

W celach profilaktycznych oraz na początkowych etapach rozwoju choroby pacjenci mogą przyjmować krople na zaćmę.  Leczenie farmakologiczne obejmuje długotrwałe podawanie pirenoksyny, azapentacenu oraz jodku sodu i potasu. Pacjenci przyjmują najczęściej jedną kroplę 3-5 razy na dobę. Najczęściej jednak zaćma wymaga leczenia operacyjnego. Zabieg polega na usunięciu naturalnej soczewki i zastąpieniu jej sztucznym implantem.[6]

Rozwój mikrochirurgii pozwala na przeprowadzenie zabiegu przy pomocy niewielkiego nacięcia, niewymagającego zakładania szwów. Ten rodzaj interwencji przeprowadzany jest w ramach „chirurgii jednego dnia” bez hospitalizacji. Dodatkowo zmniejsza ryzyko występowania powikłań. Leczenie zaćmy laserem pozwala na usunięcie zmętnienia torebki tylnej, które często pojawia się po przeprowadzeniu operacji.[7] Domowe sposoby leczenia zaćmy nie należą do zalecanych metod.

Jeśli więc dostrzegasz u siebie niepokojące symptomy, skorzystaj z pomocy okulisty z Centrum Medycznego CMP, który przeprowadzi odpowiednią diagnostykę oraz zaleci sposób leczenia. W początkowych etapach choroby możliwe jest uniknięcie operacji oraz wydłużenie sprawności naturalnej soczewki przy pomocy leków.

[1] Barbara Iwaszkiewicz-Bilikiewicz, Zaćma (cataracta), Geriatria, nr 2/2008, s. 252.

[2] Dorota Szumny, Co farmaceuta powinien wiedzieć o zaćmie?, Farmacja Polska, tom 66, nr 1/2020, s. 48-49.

[3] Ibidem., s. 48-49, Barbara Iwaszkiewicz-Bilikiewicz, op. cit., s. 252.

[4] Joanna Wilczyńska, Stefan Bogusławski, Robert Plisko, Leczenie zaćmy jedną z największych niezaspokojonych potrzeb zdrowotnych polskiego społeczeństwa, Warszawa, Kraków, 2012, s. 11.

[5] Ibidem, s. 11.

[6] Dorota Szumny, op. cit., s. 52-53.

[7] Ibidem., s. 52-54.