Nordic walking, morsowanie, bieg, jazda na rowerze – lekarz z Centrum Medycznego CMP o aktywności fizycznej zimą

Nawet niewielka aktywność jest lepsza niż jej całkowity brak. W celu uzyskania podstawowych korzyści zdrowotnych zaleca się 150 minut wysiłku fizycznego o umiarkowanej intensywności lub 75 minut aerobowego wysiłku o dużej intensywności tygodniowo. Aerobowy wysiłek optymalnie jest podzielić na sesje trwające przynajmniej 10 minut i na poszczególne dni tygodnia.


Osoby starsze a aktywność fizyczna

W przypadku gdy osoby starsze nie są w stanie wykonywać zalecanych 150 minut wysiłku fizycznego o umiarkowanej intensywności aerobowej tygodniowo ze względu na choroby przewlekłe, powinny pozostawać aktywne fizycznie w stopniu, na jaki pozwala ich aktualny stan zdrowia i możliwości.
Osoby starsze chorujące przewlekle muszą być świadome, czy i w jakim stopniu ich schorzenia zakłócają zdolność do wykonywania regularnej aktywności fizycznej tak, aby była ona bezpieczna.


Nordic Walking czyli marsz z kijami na każdą porę roku

Sport ten mogą uprawiać osoby w każdym wieku , również zimą . Warto zainwestować w godzinny trening z profesjonalnym instruktorem , żeby nauczyć się właściwej techniki . Jeżeli prawidłowo wykonujemy ruchy, odciążamy stawy kolanowe i biodrowe , angażujemy mięśnie kończyn górnych i dolnych , wzmacniamy mięśnie pleców , stymulujemy do pracy obręcz barkową oraz zwiększamy pojemność oddechową płuc . Co ciekawe , nordic walking doskonale przygotowuje do narciarstwa biegowego.

Podstawowe zasady:

  • rozgrzewka trwająca około 15 min: spokojny marsz, ćwiczenia oddechowe i ćwiczenia gibkości
  • część główna – 30–60 min
  • końcowe ćwiczenia uspokajające – około 10 min

Intensywność marszu dozować należy indywidualnie w zależności od m.in. sprawności fizycznej oraz samopoczucia, również od warunków pogodowych i ukształtowania terenu. Najlepiej monitorować reakcje krążeniowo-oddechowe za pomocą pulsometru (wyznaczając przed zajęciami indywidualną, docelową intensywność wysiłku).

W przypadku osób o niskiej wydolności może być konieczne stosowanie przerw w trakcie wysiłku, które można wykorzystać np. na ćwiczenia oddechowe, rozciągające i utrzymywania równowagi. Zaleca się ćwiczyć regularnie, zwykle od 3 do 5 razy w tygodniu. Częstość zajęć powinna być odwrotnie proporcjonalna do ich intensywności. Pamiętać należy o stosowaniu wszelkich zaleceń czy ograniczeń wynikających ze specyfiki jednostki chorobowej lub dysfunkcji.


Nordic walking kontra zwykły marsz

A czym ten nordic walking się różni od zwykłego marszu…

  • Kroki są dłuższe, a ruchy kończyn górnych obszerniejsze.
  • Odpychanie się kijkami, które wymaga ustawienia ich pod odpowiednim kątem – inaczej będzie to podpieranie się.
  • Dłoń w trakcie odepchnięcia powinna być zaciśnięta na rękojeści kijka , po minięciu linii ciała następuje rozluźnienie uchwytu i wypuszczenie kijka z dłoni.
  • Aktywniejszą pracą stóp.

Zaobserwowano korzystny wpływ uprawiania nordic walking u osób w starszym wieku i u osób po ostrym zespole wieńcowym, z chromaniem przestankowym, z chorobą wieńcową i po zawale serca, z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, z cukrzycą typu 2.


Jazda na rowerze w pozornie ekstremalnych warunkach

Nie rezygnujmy z jazdy na rowerze . Należy być ubranym stosownie do aury, ale na rynku dostępne są przecież sportowe ubrania termoaktywne . Dobrze sprawdzają się również górskie buty z grubą podeszwą . Ważne, żeby nie zakładać dwóch par skarpet , gdyż istnieje ryzyko niedokrwienia stóp przy zbyt mocnym ich ściśnięciu , a co za tym idzie odmrożenia . W chwili wyjścia z domu powinno nam być chłodno , żeby w trakcie jazdy nie doszło do przegrzania , a następnie do przeziębienia .

Na marginesie dodam, że należy oczywiście zadbać o kondycję naszego pojazdu.


Bieganie zimą a ryzyko skurczu oskrzeli?

U osób, które decydują się na duży wysiłek tlenowy w niskich temperaturach częściej występuje powysiłkowy skurcz oskrzeli. Dzieje się tak wskutek ich nadreaktywności, zwykle w ciągu 5–10 min od zakończenia wysiłku fizycznego i ustępuje samoistnie do 30–45 min. Często dotyczy chorych bez dobrej kontroli astmy. Rozpoznanie potwierdzają specjalistyczne badania. Zaleca się przyjmowanie szybko działającego β2-mimetyku wziewnego 15 min przed wysiłkiem. U osób, u których mimo tego wysiłek nadal wywołuje objawy, oraz u osób, które muszą codziennie przyjmować krótko działający β2-mimetyk zaleca się regularne stosowanie innych grup leków, jednak omówienie tego zagadnienia wykracza poza ramy artykułu.

Częstość występowania i nasilenie powysiłkowego skurczu oskrzeli zmniejsza trening i odpowiednia rozgrzewka. Osoby ćwiczące w niskich temperaturach mogą stosować maski służące ogrzaniu wdychanego powietrza.

Pod wpływem zimna może też dochodzić do tzw. naczyniowo-ruchowego obrzęku nosa. Zatkany nos powoduje, że oddychamy ustami, czyli wdychamy nieogrzane powietrze, co grozi infekcją gardła i krtani oraz zwiększa ryzyko skurczu oskrzeli. Można wtedy skonsultować się z laryngologiem bądź pulmonologiem i spróbować temu obrzękowi zaradzić.


Modne morsowanie

Chcąc spróbować zimnej kąpieli, powinniśmy mieć pewność, że nasze serce dobrze to zniesie. Lepiej też mieć nieco więcej tkanki tłuszczowej, dzięki której wolniej się wychładzamy.

Morsowanie to aktywność dla osób zdrowych. Ponieważ zanurzenie w wodzie, zwłaszcza zimnej, stanowi duże dodatkowe obciążenie dla układu krążenia, bezwzględnym przeciwwskazaniem do tej aktywności są szeroko pojęte choroby układu sercowo-naczyniowego. Oczywiste powinno też być niezalecanie wchodzenia do zimnej wody osobom źle tolerującym niskie temperatury, jak również cierpiącym na choroby układu nerwowego.

Choć udowodniono pozytywny wpływ morsowania na sprawność układu immunologicznego, to jednak warto pamiętać, że samo zanurzenie w zimnej wodzie jest silnym bodźcem stresowym dla organizmu, który przejściowo obniża odporność. Dlatego aktywna infekcja wirusowa czy bakteryjna, jak również gorączka o niejasnym podłożu powinny być przejściowym przeciwwskazaniem. Kategorycznie morsować nie powinny kobiety w ciąży. Starszy wiek również w znacznej większości przypadków wyklucza taką aktywność.

Podstawową zasadą jest, by nigdy nie morsować w pojedynkę. Początkujący powinni skupić się na samym fakcie zanurzenia i odpowiednim postępowaniu przed i po. Przed wejściem do wody ważna jest rozgrzewka. Podobny zestaw ćwiczeń wykonujemy po morsowaniu, z tą różnicą, że zaczynamy od wysuszenia skóry i niezwłocznego przebrania w suche, ciepłe ubranie.

 


lek. Marta Smardz

Lekarz medycyny rodzinnej w CMP Piaseczno

 

https://www.mp.pl/pacjent/dieta/wywiady/157100,minimum-dla-zdrowia

https://www.mp.pl/pacjent/rehabilitacja/kinezyterapia/trening-fizyczny/123161,nordic-walking

https://www.mp.pl/interna/chapter/B16.II.3.7.

https://www.mp.pl/medycynarodzinna/na-marginesie/wywiady/206784,morsowanie-jako-styl-zycia-korzysci-i-zagrozenia

https://www.mp.pl/pacjent/dieta/sport/126822,najwazniejsze-wskazowki-dotyczace-wysilku-fizycznego-dla-roznych-grup-wiekowych

Pierwsza pomoc dla dzieci w oparzeniach i urazach – pediatra z Centrum Medycznego CMP Wilanów

Zbliża się Sylwester, dość często w tym okresie dochodzi do oparzeń i urazów ciała spowodowanych niewłaściwym używaniem fajerwerków i petard. Przyczyną zdecydowanej większości wypadków jest nieprzestrzeganie instrukcji obsługi i zasad bezpieczeństwa. Jedynie kilka procent wypadków jest wynikiem nieprawidłowego działania samego wyrobu. Nieumiejętne obchodzenie się z fajerwerkami może być przyczyną groźnych wypadków nie tylko odpalającego, ale także osób postronnych! Najczęściej dochodzi do oparzenia twarzy i rąk, ale zdarzają się także ciężkie urazy, takie jak, urwane palce, dłonie, uszkodzenie wzroku, głębokie rany twarzy i dłoni.  Głośny huk petard może powodować czasowe lub trwałe uszkodzenia słuchu.


Pierwsza pomoc przy oparzeniach

Oparzenie to następstwo kontaktu skóry z wysoką temperaturą (ogniem, gorącymi powierzchniami, gorącymi płynami lub parą wodną), prądem elektrycznym lub chemikaliami.

  • Oparzenie I stopnia : zdarza się najczęściej i obejmuje naskórek. Jego objawami klinicznymi są zaczerwienienie skóry i niewielki obrzęk, którym towarzyszy silna bolesność a następnie silne swędzenie.
  • Oparzenie II stopnia :  niepełnej grubości skóry, towarzyszy mu zaczerwienienie i pęcherze
  • Oparzenie III stopnia : obejmuje całą grubość skóry właściwej z naczyniami, nerwami skórnymi i podskórną tkanką tłuszczową. Skóra ma zabarwienie perłowo-białe lub brunatne, jest twarda i wysuszona. Bolesność jest nieznaczna. Z okolicy objętej oparzeniem można łatwo usunąć włosy. Oparzenie to goi się bardzo długo i na ogół wymaga przeszczepu skóry.

Dzieci z powodu cieńszej skóry są bardziej narażone na oparzenia i szybciej dochodzi u nich do oparzeń III°.

Jeżeli doszło do oparzenia okolic nosa lub ust, bądź opalenia włosów należy podejrzewać oparzenie dróg oddechowych!

Pierwsza pomoc przy lekkim oprzeniu u dziecka

Udzielając pierwszej pomocy dziecku z lekkim oparzeniem niewielkiej powierzchni ciała należy się zawsze upewnić, że miejsce wypadku jest bezpieczne. Jeśli powierzchnia oparzenia jest mała, schłodź ją natychmiast letnią lub zimną wodą (nie używaj do tego celu lodu lub wody z lodem). Schładzać należy do 15 min lub do wystąpienia dreszczy, nie więcej niż 10% powierzchni ciała naraz. Po schłodzeniu miejsce oparzenia należy przykryć suchym, nieprzywierającym jałowym lub czystym opatrunkiem (nie stosować waty ani ligniny!).


Pierwsza pomoc przy rozległym oparzeniu

W przypadku udzielania pomocy dziecku z rozległym oparzeniem należy uzyskać pewność, że miejsce zdarzenia jest bezpieczne, a następnie zadzwonić pod numer alarmowy 112. Jeśli na dziecku pali się ubranie, zgaś ogień (połóż dziecko na ziemi, każ mu się turlać, a następnie przykryj je mokrym kocem, który zdejmiesz po ugaszeniu ognia). Rozpocznij natychmiastowe schładzanie, ale przez okres nie dłuższy niż 1–2 minuty. W czasie schładzania usuń odzież poprzez rozcięcie, usuń nieprzywarte do skóry resztki ubrań oraz ewentualną biżuterię. Nie usuwaj tkanek martwiczych i nie zdzieraj tkanin, które przywarły do skóry. Nie przekłuwaj pęcherzy. Po schłodzeniu przykryj dziecko suchym kocem, aby nie doprowadzić do wyziębienia. Oceniaj stan dziecka regularnie w oczekiwaniu na przyjazd pogotowia ratunkowego.


Pierwsza pomoc przy ranach i skaleczeniach

Kolejną formą urazu może być rana. Rana to przerwanie ciągłości skóry lub skóry i tkanek położonych pod nią. W opisywanej sytuacji najczęściej jest to rana szarpana. Udzielając pierwszej pomocy przy zranieniach, należy odpowiednio zaopatrzyć ranę.

W przypadku drobnych skaleczeń i niewielkich ran można je przepłukać bieżącą wodą. Jeśli dysponujemy środkiem odkażającym, przy większych i zanieczyszczonych zranieniach wskazane jest ich użycie. Jeśli w ranie występują większe zanieczyszczenia, należy je usunąć. Następnie na ranę zakładamy opatrunek. Najlepszy jest gazik lub gaza opatrunkowa.

Jeśli występuje większe krwawienie, na gazę można nałożyć dodatkowy materiał opatrunkowy w postaci ligniny lub gazy, który poza uciskiem, pochłonie krew. Tak przygotowany opatrunek można umocować przylepcem, a jeśli opatrunek jest większy – opaską tkaną (bandażem) lub opaską elastyczną.

W przypadku dużego krwawienia z rany zakładamy opatrunek uciskowy na miejsce krwawienia. Polega to na przyłożeniu grubszej warstwy opatrunku – najpierw gazy, a następnie jeszcze warstwy gazy lub ligniny i przybandażowaniu na nieco większej przestrzeni. W sytuacjach gwałtownego krwotoku nie należy wyciągać żadnych ciał obcych z rany, tylko ją zaopatrzyć jałowym opatrunkiem do czasu przyjazdu zespołu ratunkowego.


Jak uniknąć oparzeń i ran

Jak się zatem przygotować do tego szczególnego wydarzenia aby uniknąć powyższych sytuacji?

  • Zapoznaj się z instrukcją obsługi i bezwzględnie przestrzegaj jej zaleceń!
  • Nie pozwalaj odpalać fajerwerków dzieciom!
  • Nigdy nie pochylaj się nad odpalanymi wyrobami! Odpalaj je stojąc lub klęcząc zboku i trzymając źródło ognia w wyciągniętej ręce.
  • Wyroby odpalaj pojedynczo. Nigdy kilka jednocześnie
  • Zawsze zachowuj bezpieczną odległość!(w niektórych przypadkach nawet 8m!)
  • Wybierz odpowiednie miejsce, unikaj przeszkód nad odpalanym fajerwerkiem, które mogą zakłócić jego lot(np. drzewa, linie energetyczne).
  • Wyrobów klasy F3 używaj wyłącznie na dużych otwartych przestrzeniach.
  • Jeśli wyrób nie zadziała, odczekaj co najmniej 15minut zanim do niego podejdziesz. Nigdy nie odpalaj go ponownie! Najlepiej umieścić taki wyrób w naczyniu z wodą.
  • W trakcie odpalania używaj okularów ochronnych.
  • Nie trzymaj fajerwerków w kieszeniach. Nawet tych najmniejszych
  • Nie używaj fajerwerków jeśli jesteś pod wpływem alkoholu.

lek. Anna Gajek

pediatra w Centrum Medycznym CMP Wilanów

 

https://www.mp.pl/pacjent/pediatria/pierwszapomoc/139519,oparzenia

https://www.mp.pl/interna/chapter/B16.III.23.19.1.

https://www.termedia.pl/f/f/3f771603f26383f1067592c4025367e2.pdf

https://www.mp.pl/pacjent/pierwsza_pomoc/148549,jak-opatrzyc-rane

UOKiK Ostrożnie z fajerwerkami! Warszawa, wrzesień 2016

Zaparcia – jak zapobiegać i leczyć zaparcia – dietetyk z Centrum Medycznego CMP

O zaparciach mówimy wtedy, gdy oddawanie stolca jest utrudnione i wymaga wysiłku, występuje w odstępach większych niż 3 dni, a konsystencja stolca jest nadmiernie zbita. Osoby zmagające się z zaparciami często zgłaszają uczucie niepełnego wypróżnienia.


Kto cierpi na zaparcia? Objawy i przyczyny zaparć

Zaparcia są niezwykle częstą dolegliwością związaną z dysfunkcją przewodu pokarmowego. Statystyki pokazują, że problem zaparć dotyczy 14% populacji na świecie, a w Polsce zmaga się z nim co ósma osoba.

Najczęstsze objawy towarzyszące zaparciom to:

  • bóle brzucha,
  • uczucie nasilonego parcia na stolec,
  • ból przy defekacji,
  • brudzenie bielizny,
  • brak łaknienia,
  • uczucie niepełnego wypróżnienia.

Przyczyny zaparć mogą być różne – niekiedy jest to pojedynczy czynnik, a w innym przypadku przyczyna może być złożona i związana z chorobami współistniejącymi.

U osób zdrowych prawidłowy pasaż stolca przez jelito grube trwa od 20 do 72 godzin, a czas przejścia stolca zależy od sposobu odżywiania, stopnia aktywności fizycznej, przyjmowanych leków czy poziomu stresu. Modyfikacja tych czynników często wystarczy, aby pozbyć się zaparć.

Problem jest większy gdy zaparcia powiązane są z innymi chorobami takimi jak niedoczynność tarczycy, cukrzyca, przewlekła choroba nerek, porfiria, rak jelita, depresja, zaburzenia lękowe, anoreksja, bulimia, choroba Hirschsprunga.

 

dietetyk centrum medyczne cmp

Jak leczyć zaparcia?

Leczeniem, od którego zaczyna się terapię zaparć, jest zastosowanie środków niefarmakologicznych – rozpoczyna się zazwyczaj od modyfikacji stylu życia oraz zmiany sposobu odżywiania. Zaparcia często związane są z brakiem ruchu.

Aktywność fizyczna

Zaleca się zastosowanie umiarkowanego wysiłku przez 30-60 minut dziennie – może to być szybki spacer, nordic walking, trucht. Aktywność fizyczna pobudza pracę jelita grubego, skraca czas przejścia stolca przez jelito, poprawia konsystencję stolca, zmniejsza ilość nagromadzonych gazów.

Sposób odżywiania

Zaparciom sprzyja dieta wysokoprzetworzona, bogata w produkty smażone, słodkie, uboga w błonnik pokarmowy i płyny.


Dieta przy zaparciach

  • Przy zaparciach ważne jest, aby zastosować dietę bogatą w błonnik pokarmowy.

Włókna pokarmowe możemy dostarczać w formie suplementów diety lub razem z pożywieniem. Dobrym źródłem błonnika są produkty zbożowe z pełnego przemiału – pełnoziarniste pieczywo, kasze gruboziarniste – gryczana, perłowa gruba, ryż brązowy, płatki owsiane/żytnie/orkiszowe, warzywa i owoce.

W przypadku dzieci, których dieta do tej pory była uboga w błonnik należy zwiększać go stopniowo. Początkowo podając gotowane warzywa, a dopiero w następnym kroku surowe, owoce najpierw bez skórki, potarte, a następnie w całości ze skórką.

Pamiętajmy, aby stopniowo zwiększać ilość błonnika w diecie – zbyt duża podaż włókien może spowodować bóle brzucha, wzdęcia, a przy niedostatecznej ilości wypijanych płynów może nasilić zaparcia.

  • owoce i warzywa (głównie surowe i ze skórką) np. pomidory, ogórki, papryka, jabłka, maliny, truskawki, śliwki suszone (zaleca się zjadanie kilku śliwek na czczo)
  • rośliny strączkowe – soczewica, ciecierzyca, fasola, groszek zielony
  • orzechy i ziarna – migdały, orzechy, sezam
  • otręby pszenne – mogą być pomocne u młodzieży i osób dorosłych, jednak trzeba stosować je ostrożnie w niewielkich ilościach, ponieważ mogą spowodować niedrożność jelit. Po włączeniu do diety otrąb należy pamiętać o zwiększeniu ilości wypijanych płynów.
  • siemię lniane – zaparzyć w wodzie – spożyć razem z pestkami
  • produkty fermentowane – kefiry, maślanki, jogurty – zawierają bakterie probiotyczne, które mają bardzo dobry wpływ na perystaltykę jelit
  • probiotyki – bakterie probiotyczne usprawniają pracę jelit, przyspieszają pasaż stolca, poprawiają trawienie, zmniejszają ilość gazów
  • płyny – Przy zaparciach należy pamiętać o wypijaniu większej ilości płynów (woda, herbata, napary ziołowe, soki warzywne i owocowe, napoje mleczne). Zalecane jest wypijanie minimum 2 litrów płynów dziennie.

Czego unikać, bo działa zapierająco?

Niekorzystny wpływ na funkcjonowanie jelit ma dieta wysokoprzetworzona. Czyli bogata w produkty oczyszczone – pozbawione witamin, składników mineralnych, ale przede wszystkim błonnika pokarmowego.

Nie zaleca się spożywania:

  • słodyczy – szczególnie te z czekoladą, ciasta, ciasteczka, inne wyroby cukiernicze,
  • słonych przekąsek – chipsy, krakersy, paluszki,
  • fast foodów,
  • słodkich napojów,
  • kakao i produktów zawierających kakao,
  • jasnych oczyszczonych produktów zbożowych – białe pieczywo, jasne makarony, biały ryż, kasza manna.

mgr Katarzyna Różycka

dietetyk kliniczny w Centrum Medycznym CMP Piaseczno

Zalety prywatnej opieki medycznej – dlaczego warto wybrać prywatne ubezpieczenie zdrowotne?

W Polsce prawie każdy może nieodpłatnie korzystać z usług publicznej opieki zdrowotnej. W teorii jest to niesamowite udogodnienie. W praktyce jednak usługom realizowanym przez publiczne placówki bardzo daleko do ideału. Pacjenci narzekają na liczne wady systemu i coraz częściej wybierają prywatną opiekę medyczną. Czy słusznie? Dowiedz się, dlaczego warto leczyć się prywatnie!


Prywatne ubezpieczenie zdrowotne – na czym to polega?

Pomiędzy publiczną a prywatną opieką medyczną w naszym kraju można zauważyć naprawdę dużo różnic. Jest ich wręcz więcej niż podobieństw. Po pierwsze, z państwowego ubezpieczenia zdrowotnego, które zapewnia dostęp do leczenia w publicznych placówkach, nie można dobrowolnie zrezygnować. Składki obowiązkowo odprowadza każdy pracownik. Ubezpieczenie obejmuje też emerytów, rencistów, zarejestrowanych bezrobotnych, kobiety w ciąży oraz dzieci do ukończenia 18. roku życia. Tych, których nie obejmuje obowiązek ubezpieczenia w Narodowym Funduszu Zdrowia, jest niewiele. Mogą oni opłacać składki zdrowotne dobrowolnie.

Każdy może też dodatkowo zdecydować się na ubezpieczenie prywatne. Jest ono całkowicie niezależne od publicznej ochrony zdrowia. W ramach miesięcznej składki zwykle można korzystać z usług w wyznaczonych placówkach prywatnych. Najczęściej tego typu pakiety obejmują zarówno wizyty u specjalistów, jak i badania, szczepienia, niektóre zabiegi czy opiekę pielęgniarską. Prywatne ubezpieczenie zdrowotne rzadko dotyczy jednak pomocy w nagłych przypadkach oraz leczenia operacyjnego, dlatego nie jest w stanie zastąpić ubezpieczenia w NFZ.


Co oferuje prywatna opieka medyczna?

Na co zatem możesz liczyć, lecząc się prywatnie? To przede wszystkim swobodny dostęp do konsultacji u specjalistów, podczas gdy w przychodniach publicznych na wizytę zwykle trzeba czekać miesiącami. Pakiet w ramach ubezpieczenia zazwyczaj obejmuje też badania diagnostyczne – zarówno takie procedury jak USG czy EKG, jak i analizy laboratoryjne. Dzięki temu możesz liczyć na sprawne rozpoznanie niemal każdego problemu zdrowotnego i szybkie podjęcie właściwego leczenia. Usługi realizowane są w nowoczesnych placówkach z dostępem do najróżniejszego sprzętu, a niemal wszystkie świadczenia są realizowane natychmiastowo. Można więc z powodzeniem stwierdzić, że prywatna opieka medyczna oferuje naprawdę wysoki poziom usług. Warto pamiętać, że korzystając z niej, nie trzeba się martwić o skierowania czy oczekiwanie w długich kolejkach, by zarejestrować się na wizytę czy odebrać receptę. Zwykle wszystko odbywa się sprawnie, płynnie i z myślą o komforcie pacjenta. Ma to ogromne znaczenie nie tylko dlatego, że możesz oszczędzić sobie wiele czasu i nerwów, ale również dlatego, że możesz znacznie szybciej otrzymać potrzebną Ci pomoc.


Prywatna opieka medyczna – dlaczego warto?

Dla niektórych powyższe argumenty są wystarczającymi, by zdecydować się na prywatne ubezpieczenie. Warto przy tym zauważyć, że ceny tego typu usług rozpoczynają się już od kilkunastu złotych miesięcznie (dla ograniczonych świadczeń) i maleją, jeśli zdecydujesz się ubezpieczyć całą rodzinę lub też skorzystasz z grupowego pakietu w pracy. Jeśli jednak potrzebujesz dodatkowej zachęty, oto ona. Dobrze wiedzieć, że wraz z prywatnym ubezpieczeniem medycznym otrzymujesz nie tylko szybką i profesjonalną pomoc w niemal każdej kwestii zdrowotnej, ale również:

  • dostęp do zaawansowanych procedur (np. nowoczesnych badań), których brakuje w placówkach publicznych;
  • łatwiejszą profilaktykę – chętniej i dogłębniej zadbasz o swoje zdrowie;
  • obsługę pacjenta na wysokim poziomie – w prywatnych placówkach traktuje się pacjentów jak klientów, a nie jak petentów;
  • wygodę – szybką i łatwą rejestrację telefoniczną lub online, możliwość zmiany terminu, dostęp do wyników badań przez Internet i inne;
  • możliwość korzystania z różnych placówek – zwykle prywatne ubezpieczenie zdrowotne dotyczy konkretnych przychodni na terenie całego kraju.

Często wykupując pakiet medyczny, możesz też liczyć na zniżki podczas korzystania z usług, które wykraczają poza jego ramy. Dla większości osób prywatna opieka zdrowotna w ramach ubezpieczenia oznacza duże oszczędności, ponieważ jego miesięczny koszt jest zwykle sporo niższy niż koszt pojedynczej wizyty prywatnej u specjalisty. Jeśli chcesz zadbać o swoje zdrowie, nie ma się co zastanawiać – prywatnie zrobisz to najlepiej.

Zapalenie płuc – przyczyny, objawy, leczenie – o chorobie dolnych dróg oddechowych pulmonolog z Centrum Medycznego CMP

Zapalenie płuc okresie jesienno-zimowym  stanowi  dość częsta chorobę  dolnych  dróg  oddechowych, na którą rocznie w Polsce zapada średnio 1 osoba na 100. Jest chorobą groźną dla życia, bez względu na to, jaka jest przyczyna jego wystąpienia.

Zapalenie płuc spowodowane jest różnymi czynnikami, które  dostają się do płuc wraz z wdychanym powietrzem. Może być poprzedzone infekcją  górnych dróg oddechowych – kilkudniowym kaszlem i katarem, a także podwyższoną temperaturą ciała. U osób młodych trwa do 2  tygodni,  u ludzi starszych często dłużej, niekiedy wymaga hospitalizacji.

Zapalenie płuc jest chorobą zaraźliwą, która przyczynia się do największej ilości zgonów dzieci na całym świecie. W 2017 roku zapalenie płuc spowodowało śmierć ponad 800 tys. dzieci w wieku poniżej 5 r.ż, co stanowiło 15% wszystkich zgonów dzieci w tym wieku.


Zapalenie płuc – czynniki ryzyka

Do czynników ryzyka rozwoju zapalenia płuc należą:

  • przewlekłe choroby układu oddechowego (POChP, astma),
  • przewlekłe choroby układu krążenia,
  • osłabienie odporności organizmu -(cukrzyca, zakażenie HIV),
  • wiek – niemowlęta i osoby starsze – powyżej 65. roku życia,
  • palenie tytoniu,
  • smog,
  • alergie,
  • alkoholizm,
  • niedożywienie,
  • wyniszczenie organizmu,
  • kontakt z osobami chorymi-pracownicy szkół, przedszkoli, żłobków, szpitali,
  • osoby pracujące w warunkach narażenia na wdychanie pyłów,
  • osoby z niedostateczną higieną jamy ustnej (rozległa próchnica, choroby przyzębia) – sprzyja to rozwojowi flory bakteryjnej, która może powodować zapalenie płuc.


Zapalenie płuc – przyczyny

Do zapalenia płuc dochodzi w wyniku zakażenia  drogą kropelkową:

  • bakteriami – najczęstsza przyczyna Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae typ b,
  • atypowe – Mycoplasma pneumoniae,
  • wirusowe – wirus RSV, wirus  grypy , Rinowirus,
  • grzybicze,
  • chemiczne (w tym również zachłystowe) – dochodzi do niego w wyniku przedostania się treści z żołądka do płuc lub oskrzeli. Może się to zdarzyć w każdym wieku, jednak najczęściej dotyka dzieci poniżej 5 r.ż.,
  • alergiczne.

Zapalenie płuc – objawy

Przebieg zapalenia płuc może różnić się u poszczególnych pacjentów, gdyż zależy on od czynnika wywołującego zakażenie, wieku pacjenta, czy jego stanu zdrowia sprzed  infekcji. Najczęstsze objawy towarzyszące zapaleniu płuc:

  • gorączka – niekiedy bardzo wysoka, o nagłym początku,
  • dreszcze – towarzyszące zwyżkom gorączki,
  • kaszel – z odkrztuszaniem ropnej wydzieliny lub bez( może pojawić się również krwioplucie)
  • duszność – nie u każdego pacjenta,
  • silne poty,
  • ból w klatce piersiowej,
  • zaburzenia świadomości – szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym, przyjmujące postać dezorientacji i splątania,.
  • tachypnoe – przyspieszenie oddechu,
  • tachykardia – przyspieszenie akcji serca,
  • bóle głowy,
  • złe samopoczucie,
  • zmęczenie.

Zapalenie płuc  u dzieci

W przypadku dzieci wyróżnia się również bezobjawowe zapalenie płuc i atypowe zapalenie płuc. Bezobjawowe zapalenie płuc nie daje charakterystycznych objawów choroby. W niektórych przypadkach sygnałem alarmowym są przyspieszony oddech i sporadyczny kaszel. Dziecko może mieć również gorsze samopoczucie i być apatyczne.


Atypowe zapalenie płuc – objawy

Z kolei atypowe zapalenie płuc może rozwijać się nawet do kilku tygodni. W początkowym okresie choroba przebiega łagodnie, by po 2-3 tygodniach zamanifestować swoją obecność uporczywym kaszlem i stanem podgorączkowym.

Atypowemu zapaleniu płuc mogą towarzyszyć takie objawy jak:

  • kaszel,
  • ból głowy,
  • bóle stawowo- mięśniowe,
  • wymioty,
  • biegunka,
  • poty.

Diagnostyka zapalenia płuc

W diagnostyce zapalenia płuc duże znaczenie ma:

  • wywiad,
  • badanie przedmiotowe,
  • RTG klatki piersiowej (niekiedy USG płuc i tomografia komputerowa kl. piersiowej),
  • badania krwi: morfologia krwi z rozmazem, stężenie białka CRP, OB,
  • pulsoksymetria – metoda przezskórnego pomiaru wysycenia krwi tlenem,
  • badanie bakteriologiczne plwociny, posiew krwi, a także testy w kierunku wirusa grypy i badania immunologiczne.

Zapobieganie zapaleniu płuc to głównie zdrowy tryb życia

Przestrzeganie zdrowego stylu życia obejmuje:

  • niepalenie tytoniu,
  • odpowiednia dieta, bogatej w produkty pobudzające układ odpornościowy, np. czosnek, kaszę jaglaną, owoce,
  • regularna aktywność fizyczna,
  • spanie co najmniej 7 godzin na dobę – czas na regenerację,
  • ubieranie się odpowiednio do pogody,
  • spacery na świeżym powietrzu,
  • ograniczenie czasu spędzanego w zatłoczonych pomieszczeniach,
  • szczepienie się przeciwko grypie.

Powikłania zapalenia płuc 

U pacjentów, którzy nie wymagają leczenia szpitalnego, najczęściej  w 4 dobie zauważa się  zasadniczą poprawę. Ryzyko zgonu w ich przypadku wynosi mniej niż 1%.

Chorzy, których stan wymaga leczenia szpitalnego, są bardziej zagrożeni wystąpieniem powikłań. Wynika to z  obecności chorób towarzyszących np. cukrzycy  czy POCHP oraz  starszego wieku. Ryzyko to wynosi nawet 30-40%, jeżeli chory zachorował podczas pobytu w szpitalu. W wyniku zapalenia płuc może dojść do zwiększenia ilości płynu w opłucnej, ropniaka opłucnej, ropnia płuc i bakteriemii.

Innym powikłaniem zapalenia płuc jest niewydolność oddechowa. Dochodzi do niej najczęściej w przebiegu zapalenia płuc, jako powikłania grypy czy SARS-CoV-2


Zapalenie płuc – leczenie

To nie tylko antybiotyk ale także bardzo ważne jest:

  • odpowiednie nawodnienie,
  • odpowiedniej wilgotność powietrza 45-55% oraz temperatury w nocy do 20 stopni, w dzień do 21,5 stopnia,
  • lekkie przewiewne ubranie,
  • lekkostrawna dieta – posiłki niewielkie  a częste,
  • wietrzenie pomieszczeń,
  • obserwowaniu oddechu chorego – czy ma zapewnioną drożność dróg oddechowych.

lek. Leszek Olchowik

pulmonolog, alergolog, pediatra w Centrum Medycznym CMP Wilanów, CMP Józefosław, CMP Piaseczno

Co jeść zimną – suszone owoce, mrożonki, kiszonki – o sezonowych owocach i warzywach dietetyk z CMP Piaseczno

Nasza dieta w sezonie zimowym powinna być różnorodna i dobrze zbilansowana, tak aby chronić organizm przed infekcjami. Mimo chłodu za oknem nie zapominajmy o zjadaniu odpowiednio dużej ilości warzyw i owoców. A jakie warzywa i owoce warto jeść zimą?


Świeże warzywa i owoce

Zimowe miesiące kojarzą się z warzywami korzeniowymi, cebulowymi czy też z ziemniakami, które chwilę wcześniej zostały wykopane, a teraz przechowywane są w usypanym kopcu ziemi w piwnicy u babci.

W sezonie zimowym chętniej niż latem jemy ciepłe potrawy – pieczone buraki, dynię, ziemniaki, bataty, marchew, pietruszkę, seler, cebulę, czosnek. Zima to również świetny czas na warzywa kapustne: kapustę włoską, białą, czerwoną, kalarepę, brukselkę, kalafior, jarmuż, a także roszponkę, endywię i cykorię, dodatkowo por, rzodkiew białą i brukiew.

Świeże owoce, po które sięgamy w czasie zimy to głównie jabłka i gruszki.


Suszone warzywa i owoce

Do zimowej porannej owsianki częściej niż świeże owoce dodajemy suszone (uwaga! dostarczają znacznie więcej kalorii niż świeże). Poza sklepowymi suszonymi owocami możemy wykorzystać te, które ususzyliśmy samodzielnie podczas długich jesiennych wieczorów. Idealnie sprawdzą się tu suszone śliwki, plasterki jabłek i gruszek, do smaku można dodać cynamon. Tak przygotowaną mieszankę możemy zalać domowym „mlekiem” owsianym lub migdałowym bez dodatku cukru.


Kiszonki – domowe wspomaganie odporności

Kiszone warzywa i owoce to doskonały sposób nie tylko na smaczny dodatek do obiadu czy przekąskę, ale również lekarstwo na wzmocnienie odporności. Kiszonki to skarbnica bakterii probiotycznych, które zasiedlają nasze jelita, usprawniając ich pracę – poprawiają trawienie i są pomocne przy odchudzaniu.

Wyniki badań wskazują na pozytywne działanie terapeutyczne probiotyków zastosowanych w przypadku depresji, a także w celu poprawy odporności organizmu.

Kisić można nie tylko kapustę i ogórki, ale również buraki, kalafior, rzodkiewkę, cukinię, paprykę, czosnek, marchew, dynię i wiele innych warzyw, a także owoców: jabłka, śliwki, cytryny.


Przetwory na zimę

Jeśli chodzi o dżemy i kompoty to jest to pewne rozwiązanie w przypadku niedoboru świeżych owoców, jednak musimy pamiętać, że owoce poddane długiej obróbce termicznej tracą swoje wartości odżywcze. Mimo to kompoty są świetną alternatywą dla słodkich napojów, a dżemy z domowej spiżarni nie mają sobie równych spośród tych dostępnych w sklepach. Pamiętajmy, aby do kompotów czy dżemów dodawać jak najmniej cukru.


Dlaczego warzywa i owoce są tak ważne?

Zarówno polskie jak i światowe zalecenia żywieniowe rekomendują spożywanie jak największej ilości warzyw i owoców w ciągu dnia. Ostatnia aktualizacja piramidy zdrowego żywienia i aktywności fizycznej polegała m.in. na zwróceniu większej uwagi na warzywa i owoce i umieszczeniu ich na miejscu, które dotychczas było przeznaczone dla produktów zbożowych. Zamiana miejsc wyraźnie wskazuje, że powinniśmy zjadać więcej warzyw i owoców niż produktów zbożowych.

Warzywa i owoce należy spożywać jak najczęściej i w jak największej ilości, co najmniej połowę tego co jemy. Pamiętajmy również o właściwych proporcjach: 3/4 – warzywa i 1/4 owoce. Warzywa i owoce to wyjątkowo cenna grupa produktów spożywczych dostarczająca do naszego organizmu ogromną ilość witamin, składników mineralnych i związków czynnych biologicznie.


Czy warto zjadać warzywa i owoce w postaci mrożonej?

Bardzo dobrym uzupełnieniem diety gdy brakuje wielu świeżych warzyw i owoców, są mrożonki. Zamrażanie jest jedną z lepszych metod przechowywania żywności. Do mrożenia wykorzystywane są warzywa i owoce wysokiej jakości zbierane w sezonie. Z kilku mrożonek możemy skomponować niemal cały obiad lub przygotować szybkie smoothie.

Trzeba jednak pamiętać, aby nie odmrażać produktu – mrożonkę należy wrzucić do wrzątku lub bezpośrednio do blendera.


Zimowe inspiracje – przepisy dietetyka

Zimowy obiad

  • gruzińskie ajapsandali – wyjątkowo rozgrzewające, aromatyczne danie na bazie bakłażanów z dużą ilością kolendry
  • zupa dyniowa/kalafiorowa

Przekąska

  • porcja warzyw kiszonych + sok z kiszonych buraków
  • pieczone bataty z dressingiem jogurtowo-czosnkowym

     

 

mgr Katarzyna Różycka

dietetyk kliniczny w Centrum Medycznym CMP Piaseczno

Rak prostaty, rak jądra, rak prącia – o przyczynach, objawach, leczeniu męskich nowotworów lekarz medycyny rodzinnej z CMP Piaseczno

Rak prostaty według statystyk zachorowalności wśród mężczyzn ustępuje jedynie rakowi płuc.  Obecnie większość przypadków wykrywana jest w stadium bezobjawowym. Mogą, podobnie jak w rozroście, wystąpić trudności w opróżnieniu pęcherza czy częstomocz.


Rak prostaty – objawy

Nowotwory zaawansowane miejscowo powodują:

  • bóle podbrzusza,
  • zaburzenia oddawania moczu i stolca,
  • asymetryczny obrzęk kończyny dolnej, genitaliów.

W stadium rozsianym pierwszym objawem są zwykle bóle kostne, rzadziej złamania wywołane przez przerzuty, ponieważ w odróżnieniu od większości nowotworów w raku stercza typowe są zmiany zwiększające gęstość tkanki kostnej w swoim obrębie.


Rak prostaty – badania PSA

Komórki nowotworowe stercza uwalniają do krwiobiegu większe ilości swoistego antygenu sterczowego (w skrócie PSA). Wytyczne rekomendują, aby wykonywać je u pacjentów po 50 rż. w populacji ogólnej. Oczywiście istnieją od tego pewne odstępstwa.

Nieprawidłowy wynik przesiewowego badania laboratoryjnego polegający na ocenie stężenia tego markera generuje liczne problemy. Należy bowiem pamiętać, że u wielu chorych na raka stercza występuje prawidłowe stężenie PSA w surowicy, a u dużego odsetka pacjentów z nieprawidłowym wynikiem diagnoza nie potwierdzi się.


 Badanie per rectum przy podejrzeniu raka prostaty

U  mężczyzn z podejrzeniem raka stercza należy także wykonać badanie per rectum, które wstępnie pozwala ocenić przylegającą do przedniej ściany odbytnicy tylną części gruczołu, gdzie umiejscawia się większość raków.

Dalsza diagnostyka odbywa się w poradni urologicznej, a samo leczenie polega na współpracy wielu specjalistów. W zależności od zaawansowania stosuje się przede wszystkim leczenie operacyjne, radioterapię, hormonoterapię, chemioterapię.

Rak jądra – najczęstszy nowotwór złośliwy wśród młodych mężczyzn

Wśród młodych mężczyzn rak jądra jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym. Obserwuje się większą liczbę zachorowań na ten nowotwór. Najbardziej narażeni są pacjenci rasy kaukaskiej, z wnętrostwem, zespołem Klinefeltera, wywiadem nowotworu jądra u krewnych pierwszego stopnia, mający w przeszłości nowotwór zarodkowy w przeciwległym jądrze.


Rak jądra – objawy

Pacjenci zgłaszają rozmaite objawy:

  • wyczuwalny w jądrze niebolesny guz,
  • stwardnienie,
  • obrzęk,
  • nagromadzenie płynu,
  • uczucie ciężaru w mosznie,
  • rozpieranie bądź dyskomfort w obrębie jądra.

Rak jądra – pierwsze symptomy

Pierwszymi symptomami choroby mogą być dolegliwości związane z występowaniem przerzutów:

  • najczęściej ból brzucha,
  • ból pleców,
  • krwioplucie,
  • wyczuwalny guz w okolicy nadobojczykowej.

Na rozpoznanie może naprowadzić  wynik przypadkowo wykonanego USG jamy brzusznej, w którym stwierdza się liczne powiększone węzły chłonne. Możliwe, ale stosunkowo rzadko obserwowane, obustronne powiększenie piersi u mężczyzn.


Regularnie samobadanie jąder

Ponieważ początkowe objawy nowotworu jądra specjalnie nie przeszkadzają w codziennym funkcjonowaniu, są niestety często bagatelizowane przez pacjenta. Z doświadczenia dodam, że młodzi mężczyźni wstydzą się zgłaszać do lekarza i z tego powodu diagnoza pada zbyt późno. W przypadku natychmiastowej reakcji mieliby szansę na o wiele lepsze rokowanie i długie życie. Należy zachęcać mężczyzn, zwłaszcza z grupy podwyższonego ryzyka, do regularnego, comiesięcznego samobadania jąder.


Diagnoza i leczenie raka jądra

Niestety nie są znane czynniki, których należy unikać w celu zmniejszenia ryzyka zachorowania na nowotwór jądra.

Podstawowym elementem diagnostyki jest badanie potwierdzające obecność guza w jądrze. Następnie wykonuje się USG jąder, badanie krwi w celu oceny stężeń markerów nowotworowych, a w dalszej kolejności USG jamy brzusznej, tomografię komputerową klatki piersiowej.

Pierwszy i kluczowy element leczenia, pomijając wyjątki, stanowi chirurgiczne wycięcie jądra wraz z powrózkiem nasiennym. Po usunięciu jądra przeprowadza się badanie histologiczne, które pozwala na dokładną ocenę typu choroby i zaplanowanie dalszego leczenia w zależności od rodzaju nowotworu.


Rak prącia – rzadki nowotwór występujący głównie u starszych mężczyzn

Rak prącia występuje rzadko, w większości u starszych mężczyzn, ale choroba może się rozwinąć również u młodszych pacjentów. Wśród czynników ryzyka wymienia się infekcję wirusem HPV, leczenie łuszczycy światłem ultrafioletowym, starszy wiek, AIDS, palenie papierosów. Obrzezanie w wieku dziecięcym zmniejsza ryzyko raka prącia, natomiast wykonane później znacznie naraża pacjenta na jego wystąpienie. Należy na marginesie podkreślić, że prezerwatywy stanowią pewną ochronę przed wirusami HPV, jednakże nie zapobiegają całkowicie infekcji.


Rak prącia – objawy

Zwykle obserwuje się

  • zmianę koloru, struktury, grubości skóry,
  • w większości niebolesne owrzodzenie lub guzek na prąciu.

Te zmiany najczęściej znajdowane są na żołędzi lub na napletku, ale mogą pojawić się też na trzonie prącia. Czasami choroba objawia się zaczerwienieniem, wysypką, krostkami albo płaską naroślą. Opuchlizna na końcu prącia, szczególnie jeśli napletek jest zwężony, stanowi kolejny charakterystyczny symptom raka prącia. Zmiany łagodne w przeważającej części wyglądają jak brodawki, przebarwienia czy plamy na skórze, podobnie jak rak prącia najczęściej występują na żołędzi lub napletku.


Rak prącia – badania, leczenie

Nie ma powszechnie stosowanego, rekomendowanego testu przesiewowego w kierunku raka prącia, jednakże gdy rak wykryty wcześnie, może być resekowany z niewielkim tylko uszkodzeniem prącia. Im później zostanie zdiagnozowany, tym bardziej prawdopodobna jest konieczność usunięcia części lub nawet całego narządu. Po zdiagnozowaniu i sklasyfikowaniu raka prącia zespół lekarzy zajmujących się nowotworem przedyskutuje razem z pacjentem wszystkie możliwe opcje lecznicza. Do głównych form terapii, które mogą zostać zalecone, należą: leczenie chirurgiczne, radioterapia, chemioterapia.


lek. Marta Smardz

Lekarz medycyny rodzinnej w CMP Piaseczno

Podczas studiów medycznych oraz na stażu podyplomowym planowałam zostać onkologiem klinicznym. Z tego powodu zaraz po uzyskaniu dyplomu rozpoczęłam pracę na oddziale onkologiczno-hematologicznym, gdzie opiekowałam się pacjentami z chorobami rozrostowymi. W miarę upływającego czasu uświadomiłam sobie, że kluczowa i najbardziej skuteczna interwencja wymagana jest na innym etapie – gdy do lekarskiego gabinetu przychodzi osoba w poczuciu zdrowia, a ja prowadzę szeroko rozumianą profilaktykę chorób nowotworowych. Z tego powodu zdecydowałam się na specjalizację z medycyny rodzinnej. Uważam jednak, że zdobyte doświadczenie szpitalne jest dla mnie bezcenne w praktyce ambulatoryjnej, a samo prowadzenie badań profilaktycznych wymaga rozwagi i zastanowienia.

Źródła:

Stres – jak sobie z nim radzić – psycholog z Centrum Medycznego CMP o przyczynach stresu i sposobach na walkę ze stresem

W 1989 roku Gatchel R.J., Baum A., Krantz D.S.  w swojej pracy „An introduction to health psychology.” opisali stres jako „proces, za pomocą którego czynniki środowiskowe zagrażają równowadze organizmu lub ją naruszają i za pomocą którego organizm reaguje na zagrożenie”.

Przyczyn stresu może być bardzo wiele, zarówno mogą być to stresory pozytywne, jak np. przeprowadzka do wymarzonego domu/mieszkania, długo wyczekiwany ślub, wymarzone wakacje oraz stresory negatywne: trudne relacje w związku, z przyjaciółmi, problemy w pracy, itd.


Stres ma wpływ na ciało, oddech i umysł

W sytuacjach stresowych nasze ciało reaguje wzrostem napięcia mięśniowego, które zazwyczaj jest krótkie i w miarę szybko wraca do normy. Stres długotrwały jednak może powodować negatywne skutki dla naszego organizmu. Jest przyczyną zaburzeń hormonalnych, tików nerwowych, chorób serca (sama sytuacja stresowana powoduje przyspieszone bicie serca, wzrost ciśnienia).

Dochodzące do nas stresory również zmieniają płynność naszego oddechu, oddech staje się przyspieszony, krótki i płytki. Jeżeli stres utrzymuje się długo możemy znaleźć się w stanie chronicznego stresu co niesie za sobą dużo negatywnych skutków. Często jest powodem niedotlenienia mózgu, problemów ze snem, zaburzeń równowagi emocjonalnej.


Stres wpływa na koncentrację uwagi

Pod wpływem stresu zmianie ulegają również nasze funkcje psychiczne. Często możemy zaobserwować problemy z pamięcią, koncentracją uwagi, wysławianiem się.

Silny i przewlekły stres obniża naszą odporność co może być jedną z przyczyn wielu innych infekcji. Może również nasilać przebieg lub wpływać na nawrót innych chorób takich jak astma czy alergie. Lekarze również zwracają uwagę na to, że stres jest jednym z czynników rozwoju takich chorób przewlekłych jak otyłość, nowotwory, miażdżyca, a także liczne uzależnienia, które często traktowane są przez społeczeństwo jako sposób radzenia sobie ze stresem.


Jak sobie radzić ze stresem?

Aby utrzymać równowagę i obniżyć poziom codziennego stresu warto zadbać przede wszystkim o właściwą dietę, suplementację i aktywność fizyczną. Jednym z najlepszych sposobów zapobiegawczych jest wysoka świadomość emocjonalna i szczerość przed samym sobą.

Nie bójmy się powiedzieć samemu sobie tak potrzebuję pomocy, bo problem powoli mnie przerasta. Bardzo często ludzie wychodzą z założenia, że przyznanie się do trudności to oznaka słabości, próbują sami, często nieumiejętnie, radzić sobie z sytuacjami stresowymi, co wiąże się często z problemami z agresją, problemami z alkoholem czy innymi używkami.

Warto rozpocząć pracę z psychologiem. Dzięki takiej współpracy nauczymy się rozpoznawania i nazywania swoich uczuć i emocji, nauczymy się rozwiązywać problemy i przestaniemy zamiatać je pod dywan.


Treningi relaksacyjne i oddechowe zwalczają stres

Kolejnym sprawdzonym sposobem na radzenie sobie ze stresem są treningi relaksacyjne wraz z ćwiczeniami oddechowymi. Znakomicie sprawdzi się tu trening autogenny Schultza, dzięki któremu wprowadzimy organizm w stan relaksu. Warto również poświęcić kilka minut przed snem na różnego rodzaje ćwiczenia oddechowe.

Ważnym elementem samej walki ze stresem jest przede wszystkim umiejętna diagnoza źródła stresu. Czasem wystarczy wyeliminować źródło stresu by wrócić do spokojnego życia.


mgr Mateusz Kempiński

psycholog w Centrum Medycznym CMP Piaseczno

Jak mądrze stosować antybiotyki u dzieci – pediatra z CMP Wilanów o racjonalnej antybiotykoterapii

Antybiotyki zapobiegają poważnym chorobom zakaźnym lub leczą je i łagodzą ich konsekwencje. Ich niezwykła skuteczność i przypuszczalne bezpieczeństwo doprowadziły do powszechnego stosowania, często bez wyraźnej potrzeby. Głębokie przekonanie o skuteczności antybiotyków powoduje, że i lekarze przeceniają możliwości tych leków.


 Antybiotyki – kiedy są potrzebne?

Przede wszystkim należy pamiętać, że małe dzieci częściej chorują, średnio jest to 10-12 infekcji w roku, w większości o etiologii wirusowej. Do najczęstszych chorób, które wymagają zastosowania antybiotyku u dzieci leczonych ambulatoryjnie, należą:

  • ostre zapalenie ucha środkowego,
  • paciorkowcowe zapalenie gardła i migdałków,
  • zapalenie zatok przynosowych,
  • zapalenie płuc,
  • zapalenie pęcherza moczowego,
  • ostre zapalenie skóry i tkanki podskórnej,
  • liszajec,
  • zakażenia przenoszone drogą płciową.

Zielony katar u dziecka- czy to czas na antybiotyk?

W codziennej praktyce spotykam się z przekonaniem rodziców, że zielony katar to czas na antybiotyk. Absolutnie nie! Zabarwienie wydzieliny nie rożnicuje pomiędzy infekcją wirusową a bakteryjną. Można mieć zieloną wydzielinę przy infekcji wirusowej. W takiej sytuacji podanie antybiotyku jest bezcelowe.

Czosnek – naturalny sposób na walkę z infekcjami?

Rodzicom, którzy chcą w naturalny sposób walczyć z infekcjami nie wymagającymi sięgania po  leki często zalecam czosnek. Świeży sok czosnkowy wykazuje silną aktywność przeciwdrobnoustrojową, będącą wynikiem reakcji tiosulfinianów z grupami sulfhydrylowymi enzymów oksydoredukcyjnych patogenu.

Najaktywniejszym związkiem okazała się allicyna, która specyficznie hamowała enzymy bakteryjne szlaku acetylo-CoA. Stwierdzono także jej synergistyczne działanie ze streptomycyną i chloramfenikolem.

Liofilizowany wodny wyciąg z czosnku działał bakteriostatyczne, m.in. na szczepy Streptococcus pneumoniae, Streptococcus viridans, Staphylococcus aureus i Staphylococcus epidemidis. Sądzi się, że większość szczepów bakterii nie jest w stanie wytworzyć oporności na allicynę, której silna aktywność przeciwbakteryjna jest wynikiem wysokiej reaktywności z grupami tiolowymi enzymów, właściwości antyoksydacyjnych, a także łatwej penetracji błony komórkowej, nie powodując przy tym uszkodzenia, fuzji lub agregacji komórek. Twierdzi się, że wytworzenie oporności na antybiotyki beta-laktamowe jest 1000 razy łatwiejsze niż na allicynę. Znane są też inne dobroczynne skutki spożywania tej popularnej rośliny.


Narodowy Program Ochrony Antybiotyków

W Polsce istnieje Narodowy Program Ochrony Antybiotyków, który publikuje rekomendacje dotyczące ich stosowania w różnych infekcjach bakteryjnych i powinien służyć za przewodnik zarówno dla lekarzy jak i dla rodziców.

W wielu sytuacjach postępowanie zgodne z rekomendacjami NPOA jest wystarczające, a w razie potrzeby możemy posiłkować się szybkimi wymazami z gardła lub innymi badaniami dodatkowymi.

Niezwykle ważna jest też współpraca pacjenta i rodzica przy stosowaniu antybiotyku. Istotny jest sposób podawania, odstęp czasowy pomiędzy dawkami i czas trwania całej kuracji. Przerywanie antybiotykoterapii bez uzasadnienia /np ujemny wynik posiewu/ zwiększa ryzyko oporności.


Niewłaściwe stosowanie antybiotyków

Ewolucja bakterii lekoopornych jest przykładem niezamierzonych konsekwencji nadużywania i/lub niewłaściwego stosowania antybiotyków. W ciągu ostatniego dziesięciolecia problem zmniejszonej i/lub braku wrażliwości drobnoustrojów na antybiotyki stał się na tyle istotny, że Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) w raporcie z 2014 r. wskazała zjawisko antybiotykooporności jako jedno z najpoważniejszych globalnych zagrożeń dla zdrowia publicznego.

Zasady racjonalnej antybiotykoterapii obejmują:

  • skuteczność i bezpieczeństwo leczenia,
  • możliwie niski koszt,
  • wygodny sposób dawkowania
  • oraz jak najmniejsze ryzyko powstawania i szerzenia się oporności.

Ponadto coraz częstsze występowanie schorzeń rozpoczynających się w dzieciństwie, w tym astmy, alergii pokarmowych, otyłości i zespołu deficytu uwagi / nadpobudliwości (ADHD) ma związek z ekspozycją na antybiotyki w kluczowych okresach rozwojowych ze względu na ich wpływ na mikrobiom.

W praktyce lekarskiej bardzo często spotykamy się z presją ze strony rodziców/pacjentów na zastosowanie tego środka leczniczego mimo realnych braków wskazań do jego zastosowania. Niestety nawet jeśli lekarze są świadomi odpowiednich wskazań do stosowania antybiotyków to wg badań WHO mogą istnieć różnice między wiedzą a praktyką. Dlatego tak ważna jest edukacja pacjentów w tym zakresie. Szanujmy antybiotyki.


lek. Anna Gajek

pediatra w Centrum Medycznym CMP Wilanów

 

Zaira Aversa, Elizabeth J. Atkinson, Marissa J. Schafer, Regan N. Theiler, Walter A. Rocca, Martin J. Blaser, Nathan K. LeBrasseur. Association of Infant Antibiotic Exposure With Childhood Health Outcomes. Mayo Clinic Proceedings, 2020;

Use of antibiotics in children younger than two years in eight countries: a prospective cohort study Elizabeth T Rogawski , James A Platts-Mills , Jessica C Seidman, Sushil John, Mustafa Mahfuz, Manjeswori Ulak, Sanjaya K Shrestha, Sajid Bashir Soofi, Pablo Penataro Yori, Estomih Mduma, Erling Svensen, Tahmeed Ahmed, Aldo AM Lima, Zulfiqar A Bhutta, Margaret N Kosek, Dennis R Lang, Michael Gottlieb, Anita KM Zaidi, Gagandeep Kang, Pascal O Bessong, Eric R Houpt,  Richard L Guerrant

https://www.mp.pl/pediatria/artykuly-wytyczne/artykuly-przegladowe/196186,zasady-racjonalnej-antybiotykoterapii

https://www.termedia.pl/Racjonalna-antybiotykoterapia-w-pytaniach-i-odpowiedziach,98,40458,0,0.html

https://www.mp.pl/artykuly/11524,leczenie-chorob-infekcyjnych-u-niemowlat-i-dzieci-w-warunkach-ambulatoryjnych-i-szpitalnych-wytyczne-dla-pediatrow

https://www.mp.pl/pacjent/dieta/zasady/77697,czosnek-ogrodowy

http://antybiotyki.edu.pl/pytania/pytania-dla-spoleczenstwa/

http://antybiotyki.edu.pl/wp-content/uploads/Rekomendacje/Rekomendacje2016.pdf

Cukrzyca – profilaktyka i leczenie – dietetyk z Centrum Medycznego CMP o diecie i aktywności fizycznej

Hasłem tegorocznego Światowego Dnia Cukrzycy jest CUKRZYCA I PIELĘGNIARKI: Pielęgniarki Twoim wsparciem w leczeniu cukrzycy. Ma to na celu zwrócenie uwagi na ogromną rolę w opiece nad pacjentem diabetologicznym, jaką pełni pielęgniarka.

Cukrzyca to grupa chorób metabolicznych charakteryzująca się podwyższonym poziomem glukozy we krwi (hiperglimenią) wynikającym z upośledzenia wydzielania i/lub działania insuliny. Objawy, na które należy zwrócić uwagę to: wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu, osłabienie, senność. W przypadku zaobserwowania takich objawów należy wykonać oznaczenie glikemii przygodnej (o dowolnej porze dnia, niezależnie od pory ostatniego posiłku).


Cukrzyca – choroba naszych czasów

Cukrzyca stała się chorobą cywilizacyjną, w dużej mierze spowodowaną nieprawidłowym stylem życia, w tym niezdrowymi nawykami żywieniowymi i znikomą aktywnością fizyczną. Liczba zachorowań z roku na rok wciąż rośnie, a prognozy nie dają nadziei na odwrócenie tego trendu.

Z danych Światowej Organizacji Zdrowia liczba osób chorych na cukrzycę na świecie wzrosła ze 108 mln w 1980 r. do 422 mln w 2014 r. W 2018 roku w Polsce zarejestrowano 2,9 mln osób dorosłych chorujących na cukrzycę, co odpowiada 9,1% populacji dorosłych w naszym kraju.


Unikaj powikłań

Cukrzyca sama w sobie jest ciężką i przewlekłą chorobą, która niekiedy nie jest łatwa do opanowania, jednak musimy pamiętać, że niekontrolowana cukrzyca prowadzi do jeszcze cięższych powikłań, które wpływają na jakość życia pacjenta. Raport WHO wskazuje cukrzycę jako główną przyczyną zawałów serca, udarów mózgu, niewydolności nerek, ślepoty i amputacji kończyn.

Częstym i przewlekłym powikłaniem niekontrolowanej cukrzycy jest stopa cukrzycowa – powikłanie wywołane uszkodzeniem nerwów, głównie kończyn dolnych. Pierwszym objawem jest mrowienie, drętwienie, zanik czucia, stopa staje się sucha i popękana. W wyniku złego unerwienia, a co za tym idzie również ukrwienia i odżywienia kończyn dolnych, pojawia się problem z gojeniem ran, do których dochodzi dość często – z powodu pogorszenia czucia w kończynach pacjent nie wie, że doznał urazu. Trudno gojące się rany prowadzą do częstych infekcji, a te mogą kończyć się amputacją.

W Polsce w 2017 średnio w co 2 godziny lekarze przeprowadzali amputację stopy lub części nogi z powodu powikłań związanych z cukrzycą.


Cukrzyca – dieta i sport w cukrzycy

Osoba chorująca na cukrzycę powinna być pod stałą opieką dietetyka, który ustali zalecenia żywieniowe i będzie kontrolował masę ciała pacjenta. Dietetyk ustala deficyt kaloryczny, który umożliwi choremu stopniową redukcję masy ciała (ok. 0,5-1 kg/tydz.).


Jak ważna jest dieta?

Dieta osób chorych na cukrzycę jest bardzo zbliżona do zasad żywienia skierowanych do osób zdrowych.

  • Należy zwrócić uwagę na regularność posiłków, ich kaloryczność, wielkość porcji, zawartość węglowodanów prostych w poszczególnych posiłkach czy ilość wypijanych płynów.
  • Znacznie ograniczyć cukry proste (eliminacja słodkich i słonych przekąsek, cukru, słodkich napojów)
  • Zaleca się spożywanie produktów o niskim IG (indeksie glikemicznym) oraz bogatych w błonnik pokarmowy (minimum 25 g dziennie).
  • Źródłem węglowodanów powinny być produkty zbożowe – ciemne makarony, ryże czy pieczywo w przeciwieństwie do jasnych odpowiedników zawierają dużo błonnika, składników mineralnych i witamin z grupy B.
  • Należy spożywać znacznie więcej warzyw niż owoców – (4-5 porcji warzyw dziennie), szczególnie surowych. Najbardziej polecane są owoce jagodowe (szczególnie maliny, jagody i truskawki) – źródło błonnika pokarmowego i antyoksydantów.
  • Można stosować substancje słodzące (np. stewia)
  • Należy ograniczyć spożywanie tłuszczów nasyconych pochodzenia zwierzęcego (w tym również tłuszczów z produktów mlecznych – szczególnie tłustych serów).
  • Jeśli tylko to możliwe warto zamienić tłuszcze zwierzęce na roślinne (oleje, oliwa z oliwek, awokado, orzechy włoskie) – bogate w kwasy tłuszczowe PUFA.
  • W przypadku podwyższonego cholesterolu warto włączyć do diety stanole/sterole roślinne (główne źródło to oleje roślinne) w ilości 2-3 g/dzień
  • Warto uwzględnić w diecie ryby morskie (pstrąg, tuńczyk, dziki łosoś, śledź, makrela, szproty) i jaja, które są dobrym źródłem kwasów omega-3.
  • Nie dosalaj! Ilość soli w całodziennej diecie nie powinna przekraczać 5 g.
  • U pacjentów leczonych długotrwale metforminą należy kontrolować poziom witaminy B12, ponieważ stwierdza się jej niedobór.
  • Należy suplementować witaminę D (zgodnie z zaleceniami dla całej populacji).
  • Nie zaleca się spożywania alkoholu. Należy pamiętać, że picie alkoholu bez przekąski może doprowadzić do niebezpiecznego spadku glukozy (hipoglikemia).
  • Konieczne jest rzucenie palenia.

Jak ważna jest regularna aktywność fizyczna?

  • wysiłek fizyczny powinien być podejmowany codziennie
  • zaleca się 5-10 minut ćwiczeń rozgrzewających przed aktywnością oraz wyciszających na zakończenie
  • polecaną aktywnością u osób z cukrzycą oraz nadwagą/otyłością w każdym wieku jest nordic walking
  • najkorzystniejszą formą aktywności dla osób z cukrzycą jest szybki (do lekkiej zadyszki) spacer, 3-5 razy w tygodniu (ok. 2,5 godziny tygodniowo)
  • osoby bez przeciwwskazań zdrowotnych, szczególnie młodsi mogą podejmować różną aktywność fizyczną, w tym uprawiać sport (tlenowy, oporowy, interwałowy).

mgr Katarzyna Różycka

dietetyk kliniczny w Centrum Medycznym CMP Piaseczno