Bezpieczne leczenie zębów w ciąży

Co zrobić, gdy boli ząb, a jesteśmy w ciaży i boimy się, ze lek przeciwbólowy może zaszkodzić dziecku?
Ogólna zasada podawania leków przeciwbólowych w ciąży jest taka, że do ukończenia trzeciego miesiąca ciąży powinno się unikać przyjmowania jakichkolwiek leków. Przy wystąpieniu dolegliwości bólowych powinno się jak najszybciej zgłosić do stomatologa. Po dokładnym zbadaniu stwierdzi on przyczynę bólu i w inny sposób postara się ją usunąć. Gdy ból będzie już bardzo rozległy to będzie trudniej go znieść i usunąć. Także większa będzie wtedy potrzebna dawka leku znieczulającego, gdy rozwinie się stan zapalny.
Znieczulenia miejscowe w ciąży
Jeżeli tylko kobieta upewni się, że jest w ciąży, powinna natychmiast powiadomić o tym swojego dentystę. Należy unikać zbędnego leczenia stomatologicznego w ciąży – czyli takiego, które można odłożyć na okres połogu lub tuż po nim. Nie należy jednak lekceważyć infekcji dziąseł. Mogą one być na tyle poważne, że mogą zaszkodzić zdrowiu kobiety i wtedy będzie konieczne podjęcie bardziej toksycznych leków i antybiotyków, a na pierwszym miejscu stało będzie zdrowie i życie matki.

Ogólnie stwierdza się, że ciąża nie jest przeciwwskazaniem do podawania znieczulenia miejscowego. Od czwartego miesiąca ciąży zakończony jest proces organogenezy (czyli kształtowania się wszystkich ważnych życiowo organów) i można bez większych problemów podawać leki. Oczywiście tylko te, dopuszczone do stosowania ukobiet ciężarnych.

Jeżeli wystąpi silny ból zęba lub stan zapalny to nie należy czekać z leczeniem do ukończenia pierwszego trymestru ciąży. Leki, które lekarze dentyści podają do znieczulenia miejscowego zawierają dodatek środków obkurczających naczynia. Teoretycznie mogłoby to zwiększyć ryzyko wystąpienia skurczów macicy. Jednak dawki stosowane są tak niskie, że jest to czysta teoria. Sam strach przed leczeniem zębów bez znieczulenia powoduje większe wydzielanie hormonu stresu z nadnerczy, niż jego ilość zawarta w ampułce z lekiem znieczulającym.
Badanie rentgenowskie w ciąży
Samo w sobie promieniowanie rentgenowskie jest bardzo szkodliwe i teratogenne dla płodu. Szczególnie, gdy prześwietlenie wykonuje się w pierwszym trymestrze ciąży. Jeżeli sytuacja nie jest na tyle poważna powinno się odłożyć robienie prześwietlenia na okres połogu. Niestety, gdy stan zapalny jest bardzo ostry, towarzyszy mu ból, należy to natychmiast zdiagnozować. Prześwietlenie jest wtedy konieczne. Zdjęcie rentgenowskie wykonywane wewnątrz ustnie jest jednak bezpieczne dla płodu. Wiązka promieni nie jest w żadnej projekcji kierowana na płód. W trakcie jego wykonywania ciężarna jest chroniona od szyi w dół ołowianym fartuchem. Chroni to macicę przed rozproszonym promieniowaniem. Dzisiejsza technika leczenia kanałowego (urządzenia tzw. Endometry) nie wymusza na ciężarnych robienia dużej ilości prześwietleń.
Leczenie chirurgiczne w ciąży
Leczenie chirurgiczne wiąże się z podaniem leków znieczulających i przeciwbólowych. Należy wszystkie zabiegi planowe w ciąży odkładać na okres drugiego trymestru. W przypadku ostrych stanów, wymagających podjęcia natychmiastowego leczenia, nie należy się wahać.

autor: lek. stomatolog Centrum Medycznego Puławska – Joanna Pieczyńska
Zapraszamy wszystkie przyszłe mamy do stomatologów Centrum Medycznego Puławska

Skleroterapia w Centrum Medycznym CMP

Skleroterapia to metoda leczenia żylaków za pomocą nastrzykiwania lekami zmienionego żylakowo naczynia. Jest ona wykorzystywana do leczenia tych zmian żylakowych, którym nie towarzyszą poważne uszkodzenia głównych, powierzchniowych pni żylnych kończyn dolnych.

Skleroterapia jest jedną z metod zabiegowego likwidowania żylaków. Z powodzeniem jest także wykorzystywana np. do kosmetycznego usuwania pajączków naczyniowych na udach czy w okolicy kostek. Zabieg ten jest o tyle popularny, że może być przeprowadzony w warunkach ambulatoryjnych, bez konieczności znieczulenia. Leczenie tą metodą nie powoduje też niezdolności do pracy.
Po wstrzyknięciu leku żyła obkurcza się, podrażniona ściana żyły włóknieje, ustaje przepływ krwi i w czasie kilku dni do kilku tygodni żyła przestaje być widoczna. Po zabiegu można samodzielnie wrócić do domu, do swoich codziennych czynności, a jedynym ograniczeniem po zabiegowym jest zakaz przegrzewania nóg (gorące kąpiele, sauna, nasłonecznienie, solarium).

Przez pewien czas po zabiegu należy odpoczywać z nogami uniesionymi, wykonywać samodzielnie masaże okolic ostrzykiwanych, a także przez pewien czas nosić pończochy przeciw żylakowe lub bandaże kompresyjne.

Po zabiegu w okolicy miejsca, gdzie wykonano zabieg skleroterapii mogą powstać nieznaczne zaczerwienienia i obrzęki, ale zazwyczaj ustępują one po kilku minutach lub godzinach. Występujące w miejscu zamykanych naczyń przebarwienia wraz z upływem czasu znikają zupełnie.

Od pewnego czasu coraz większym zainteresowaniem pacjentów cieszy się tzw. skleroterapia piankowa. Jest to metoda polegająca na wstrzyknięciu do żylaka leku w postaci specjalnie spreparowanej pianki. Taka postać leku powoduje, że nie rozpływa się on w żyle i zakleja tylko wybrane żylaki. Metodą tą można leczyć nawet duże żylaki, co pozwala często uniknąć zabiegu chirurgicznego.

Usuwanie żylaków odbytu ( hemoroidów ) za pomocą gumek

Hemoroidy to rozszerzone naczynia krwionośne okolicy odbytu czyli tzw. guzki krwawiczne znajdujące sie 3-4 cm w głąb odbytu. O występowaniu hemoroidów mówimy w momencie, gdy w splocie naczyń dochodzi do zatrzymania krążenia krwi, co wywołuje ból, uczycie swędzenia i krwawienie.

Przyczyną powstawania hemoroidów są:

  • siedzący tryb życia
  • praca w pozycji kucznej
  • wielogodzinne prowadzenie pojazdów mechanicznych
  • zaparcia
  • nieodpowiednia dieta
  • ciąża (po porodzie prawie połowa kobiet cierpi na hemorodiy)

Jedną z metod usuwania hemoroidów jest tzw. opaskowanie (usuwanie za pomocą specjalnej gumki). Zakładając gumkę na hemoroidy odcinamy dopływ krwi, co prowadzi do niedokrwienia i martwicy hemoroida, które samoistnie i bezboleśnie odpadają po kilku dniach.

W Centrum Medycznym CMP można poddać się zabiegowi usuwanie żylaków odbytu za pomocą gumki w cenie: 400 zł

Piaskowanie zębów, skaling

W trosce o zdrowy i piękny uśmiech naszych pacjentów, zapraszamy serdecznie do Centrum Medycznego CMP Piaseczno na zabieg piaskowania zębów.

Warto latem mieć olśniewający biały uśmiech!!! Piaskowanie zębów jest doskonałym sposobem usuwania nalotów z kawy, papierosów, herbaty, dzięki czemu uśmiech staje się piękniejszy.

Zapraszamy do naszych stomatologów.

Choroby wieku dziecięcego

Wirusowe zapalenia wątroby typu A i typu B, czyli tzw. żółtaczka pokarmowa i wszczepienna. By zakazić się wirusem żółtaczki pokarmowej wystarczy umyć ręce czy owoce w zakażonej wodzie, zjeść posiłek w przypadkowym miejscu lub mieć kontakt z osobą chorą. Kostka lodu w drinku czy napoju, przygotowana z zainfekowanej wody, może być źródłem zakażenia, dlatego bezpieczni nie są nawet goście pięciogwiazdkowego hotelu czy ekskluzywnej restauracji.
Szacuje się, że ryzyko zachorowania na WZW typu A wśród podróżujących jest 100 razy większe niż ryzyko zachorowania na dur brzuszny i 1000 razy większe niż ryzyko zachorowania na cholerę. Co gorsza wirus czyha nie tylko w Afryce czy Azji, ale również w tak lubianych miejscach letniego wypoczynku, jak kraje basenu Morza Śródziemnego, a nawet w polskich kurortach.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B, zwane potocznie żółtaczką wszczepienną, jest jedną z najpoważniejszych i najgroźniejszych chorób zakaźnych. Wirusem WZW typu B zakażamy się o wiele łatwiej niż wirusem HIV i wystarczy do tego zaledwie kropla krwi. Ta choroba może dotknąć każdą osobę, która wcześniej się nie zaszczepiła. Zakazić można się np. częściej są kontakty seksualne, zabiegi w gabinetach fryzjerskich, kosmetycznych, stomatologicznych czy salonach tatuażu. Choroba może prowadzić do marskości wątroby, w konsekwencji do raka pierwotnego wątroby, a nawet śmierci.

Błonica (inaczej dyfteryt) to ostra choroba zakaźna wywołana przez bakterie maczugowca Corynebacterium diphteriae. Śmiertelność w tej chorobie jest nadal wysoka, mimo leczenia – umiera 1na 10 lub 1 na 20 chorych. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt z osobą chorą lub tzw. nosicielem- osobą zdrową, która nosi zarazki błonicy. Początkowe objawy obejmują umiarkowaną gorączkę, złe samopoczucie i ból gardła. Na migdałkach pojawiają się błoniaste naloty, początkowo białe- poźniej brudnoszare. Naloty mogą występować również na krtani. Do charakterystycznych objawów choroby należy również powiększenie węzłów chłonnych i szyjnych. Zarazki błonicy w gardle produkują silną toksynę, która drogą krwionośną dostaje się do serca lub układu nerwowego powodując poważne komplikacje choroby. Najczęstszymi powikłaniami błonicy są: zapalenie mięśnia sercowego, porażenie nerwów podniebiennych, zmiany w nadnerczach, nerkach, wątrobie i mięśniach. Najskuteczniejszą ochroną przed błonicą są masowe szczepienia ochronne.

Krztusiec – wywoływany jest przez bakterię Bordetella pertussis. Na tę chorobę zapadają głownie niemowlęta wpierwszym roku życia. Sposób zakażenia: drogą kropelkową, przez kontakt z chorym.
Przez pierwsze 2 tygodnie od zarażenia pojawiają się objawy przypominające przeziębienie. Dziecko ma zwykły, suchy kaszel, czasami także katar. Potem pojawiają się ataki napadowego kaszlu przypominającego pianie koguta. Atak przychodzi nagle, częściej w nocy, maluch nie może złapać tchu, na koniec odkrztusza gęsty, ciągnący się śluz i wymiotuje.
Choroba trwa około 6 tygodni, kaszel stopniowo się zmniejsza, ale może nawracać przez kolejne miesiące. Niemowlęta zazwyczaj są leczone w szpitalu (ponieważ zamiast typowego kaszlu mogą u nich wystąpić zagrażające życiu napady bezdechu). Choremu dziecku podaje się antybiotyki, środki uspokajające oraz wykonuje się inhalacje.

Tężec – to ostra choroba zakaźna, charakteryzująca się wzmożoną pobudliwością i kurczliwością mięśni. Zakazić się można przy zabrudzeniu rany np. ziemią, w której znajdują się przetrwalniki laseczek tężca. Na tę chorobę zapadają tylko osoby, które nie zostały uodpornione szczepionkami. Jest to niebezpieczna choroba, ponieważ w co trzecim przypadku tężec kończy się śmiercią.
Podstawowymi objawami tężca są: kurcze mięśni w pobliżu miejsca zranienia, szczękościsk, wzmożone i bolesne napięcie różnych grup mięśniowych, aż do tzw. prężeń tężcowych, gdy chory leży oparty jedynie na potylicy i piętach. W razie zranienia,należy natychmiast dokładnie oczyścić ranę. Stosowanie antybiotyków lub chemioterapeutyków jest zalecane jako postępowanie uzupełniające, które ma za zadanie zniszczenie dodatkowiej flory bakteryjnej z okolicy przyrannej.

Gruźlica jest chorobą wywołana przez prątek gruźlicy. Bakteria ta może przetrwać w organizmie w stanie „uśpienia” wiele lat. Do jej rozwoju dochodzi, gdy organizm jest słaby, nie ma biologicznych sił do obrony. Może to wynikać ze złych warunków lub niehigienicznego trybu życia – pracy ponad siły, stresu, niewyspania, używek. Nie leczona choroba może prowadzić do śmierci. Jestto choroba, którą najłatwiej zarazić się drogą kropelkową, toteż zakażeniu sprzyja kontakt z chorą, nie leczącą się osobą. Człowiek taki kichając, lub kaszląc uwalnia prątki gruźlicy, które unosząc się w powietrzu stanowią niebezpieczeństwo dla innych osób.
Początkowo choroba przebiega bezobjawowo, jednak z czasem pojawiają się symptomy takie jak: utrata wagi, brak apetytu, kaszel, któremu towarzyszy odksztuszanie, nocne poty, stany gorączkowe, osłabienie, ból w klatce piersiowej, duszności.
Współczesny program leczenia gruźlicy trwa od 6 do 9 miesięcy, natomiast warunkiem powodzenia jest prowadzenie go w warunkach bezpośredniego nadzoru leczenia, czyli dopilnowania, aby pacjent zażywał leki w sposób regularny. Gruźlica jest dziś chorobą, której na pewno nie trzeba się bać, trzeba jednak koniecznie o niej pamiętać.

Choroba Hainego-Medina – to niebezpieczna choroba zakaźna wywoływana przez wirus polio zwana też Chorobą Heinego i Medina. Choroba doprowadza do niesymetrycznego porażenia wiotkich kończyn dolnych, a także (jeśli porażenie postępuje w górę ciała) do porażenia mięśni kończyn górnych. Dramatycznie przebiega porażenie ośrodka oddychania i krążenia.
Najczęściej zapadają na tę chorobę niemowlęta i dzieci poniżej 10 roku życia. Wirus wywołujący chorobę przenoszony jest droga pokarmową, atakuje komórki rdzenia kręgowego, a w szczególności neurony ruchowe. Choroba może doprowadzić nawet do trwałego paraliżu. W 90-95% zakażenie przebiega bezobjawowo.
W zależności od postaci choroby zaobserwować można zróżnicowane objawy: gorączkę, ból gardła, Zajęcie opon mózgowo-rdzeniowych przez bakterię objawia się typowymi objawami oponowymi takimi jak: wysoka gorączka, niepokój, podwyższone napięcie mięśniowe.
Postać porażennawystępuje najrzadziej, a porażenia najczęściej dotyczą mięśni kończyn.
Najczęstszymi powikłaniami tej choroby są: zanik porażonych mięśni,przykurcz mięśni, znaczne zniekształcenia kończyn i kręgosłupa będące trwałym kalectwem, zapalenie mózgu. Skuteczną ochroną przed nagminny porażeniem dziecięcym są szczepienia ochronne.

Odra – jest to tzw. choroba wieku dziecięcego. Ta infekcja wirusowa przenosi się zwykle drogą kropelkową (przez kaszel, kichanie). Źródłem zakażenia jest zwykle inne chore dziecko. Odra należy do chorób, którymi bardzo łatwo można się zakazić; szczególnie podatne są na to małe dzieci z obniżoną naturalną odpornością organizmu. Jednak ze względu na wykonywane szczepienia zachorowalność znacznie się w ostatnich latach zmniejszyła. Objawy odry: wysoka gorączka, kaszel,
wysypka, zaczerwienione oczy, łzawienie i światłowstręt (nieżyt spojówek), bardzo męczący i suchy kaszel, twarz dziecka wygląda jak po długotrwałym płaczu. Kolejnym charakterystycznym symptomem (po 4-5 dniach) jest wysypka gruboplamista. Najpierw występuje za uszami, następnie przechodzi na twarz i szyję, a w końcu na tułów i kończyny. Śluzówki jamy ustnej są zaczerwienione. Chociaż zwykle przebieg odry jest łagodny, szczepienia mają duże znaczenie, ponieważ choroba może spowodować liczne powikłania. Najczęstsze to zapalenie ucha (zagraża utrata słuchu) , zapalenie krtani (czasami przebiega z dużą dusznością) oraz zapalenie płuc i zapalenie mięśnia sercowego. Najgroźniejszym powikłaniem jest odrowe zapalenie opon mózgowych.

Różyczka – należy do chorób zakaźnych stosunkowo niegroźnych dla dzieci, ale szczególnie uważać na tą chorobę muszą natomiast kobiety, które są w pierwszych tygodniach ciąży, gdyż dla nich staje się śmiertelnie niebezpieczna. Początkowym i zarazem bardzo charakterystycznym objawem dla tej choroby jest drobna, różowa wysypka, która wędruje od czoła w dół ciała. Dodatkowo występuje gorączka, a z czasem małe plamki zlewają się w jedną, dając wrażenie czerwonej skóry. Różyczce nieodłącznie towarzyszy również powiększenie węzłów chłonnych i ból przy ich dotykaniu. Aby zapobiec różyczce stosuje się odpowiednie szczepienia dzieci w wieku 13 m-cy i 13 lat ze szczególną uwagą na dziewczynki, bo to im kiedyś ta choroba może zagrażać najbardziej. Powikłania dotyczą głównie chorych dzieci o upośledzonej odporności i obejmują: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu, zapalenie płuc, stan zagrożenia życia. W przypadku, gdy na ospę zapadnie kobieta w pierwszym trymestrze ciąży, choroba może wywołać u dziecka wady wrodzone. Zapobieganie chorobie polega na unikaniu kontaktu z chorymi dziećmi do czasu odpadnięcia strupków. Stosuje się także szczepionką przeciw ospie.

Ospa – jest wysoce zaraźliwą chorobą zakaźną charakterystyczną dla wieku dziecięcego. Najczęściej występuje przed 10 rokiem życia. Wirus ospy rozprzestrzenia się drogą kropelkową. Na skórze chorego pojawia się w kilku rzutach charakterystyczna, swędząca wysypka. Przejście ospy daje organizmowi dziecka stałą odporność na wywołującego ją wirusa. Zarówno wysypka, jak i złe samopoczucie dziecka oraz gorączka mogą występować w różnym natężeniu – od przebiegu bardzo łagodnego po bardzo ciężki. Zazwyczaj ciężki przebieg ospy ma miejsce u dzieci o mocno obniżonej odporności. Dla nich też choroba ta może być szczególnie groźna (duże ryzyko powikłań, większa śmiertelność).

Świnka – czyli nagminne zapalenie ślinianek przyusznych, jest chorobą wirusową. Źródłem zakażenia jest człowiek chory na świnkę oraz osoby z bezobjawowym przebiegiem choroby. Wirus rozprzestrzenia się drogą kropelkową (podobnie jak wirusy przeziębienia) oraz przez przedmioty i pokarmy zanieczyszczone śliną chorego.Po okresie objawów wstępnych (złe samopoczucie, gorączka, wymioty, biegunka) następują szybkie powiększanie gruczołów ślinowych, najczęściej w okolicy przyusznej. Bolesny obrzęk przyusznic nadaje twarzy chorego „świnkowaty” wygląd, stąd nazwa choroby. W przebiegu świnki mogą wystąpić powikłania związane z zajęciem przez wirusa konkretnych narządów. W 10 do 15% przypadków dochodzi do świnkowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu. Mogą również występować stany zapalne ośrodkowego układu nerwowego bez zajęcia ślinianek i objawów sugerujących świnkę. Trwałym następstwem poświnkowego zapalenia opon mózgowo rdzeniowych może być uszkodzenie nerwu słuchowego i co za tym idzie głuchota. Zapalenie jąder w przebiegu świnki występuje prawie wyłącznie u dorastającej młodzieży i dorosłych. Obustronne zajęcie jąder może niekiedy doprowadzić do zniszczenia komórek rozrodczych, co powoduje bezpłodność. Jest to jednak rzadkość. U kobiet może dochodzić do zapalenia jajników, które jednak jest zdecydowanie mniej bolesne i nie prowadzi do bezpłodności. Niebezpiecznym dla dalszego zdrowia i życia chorego jest powikłanie zapaleniem trzustki. W późniejszym okresie może z powodu tego zapalenia wystąpić cukrzyca.

Dur brzuszny, tyfus brzuszny to ostra epidemiczna choroba zakaźna wywołana przezpałeczkę duru brzusznego SalmoneIla typhi. Zakażenie następuje przez kontakt z chorym lub jego wydalinami, przez zakażoną wodę i produkty. Najczęściej zachorowania na dur brzuszny występują w lecie i jesienią. Główne zmiany chorobowe zachodzą wjelicie cienkim, a objawami sa: stopniowe narastanie gorączki, ból głowy, nieżyt górnych dróg oddechowych. Po kilku dniach gorączka wynosi 39-40° C i stale się utrzymuje na tym poziomie.
Poza tym występuje: odurzenie, wysypka skórna (różyczka durowa), powiększenie śledziony, objawy ze strony przewodu pokarmowego takie jak: biegunki, czasem zaparcia, wymioty.
Do groźnych powikłań należy krwotok jelitowy i przebicie owrzodzenia jelitowego do jamyorzewnej. Innymi powikłaniami są: zapalenie pęcherza i dróg moczowych, zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, bardzo rzadko zapalenie mózgu. Głównym sposobem na zapobiegnięcie tej poważnej chorobie zakaźnej są szczepienia.

Wścieklizna – jest niebezpieczną dla życia człowieka zakaźną chorobą wirusową. Nosicielem wirusa są dzikie i domowe zwierzęta. Wirus wścieklizny przenosi się zwykle poprzez ugryzienie ze zwierzęcia na inne zwierzę lub ze zwierzęcia na człowieka. Nie leczone na czas zakażenie tym wirusem zwykle kończy się zgonem.Do zarażenia się tą chorobą może dojść nie tylko poprzez ugryzienie przez zarażone zwierzę, alerównież wtedy, gdy ślina chorego zwierzęcia dostanie się do naturalnych otworów ludzkiego ciała np. do nosa lub oczu. Wirus wścieklizny przechodzi drogą śliny do tkanki mięśniowej ugryzionego przez zwierzę.Następnie poprzez tkankę nerwową wędruje do mózgu lub rdzenia kręgowego, gdzie następnie rozmnaża się wywołując zmiany chorobowe. Atakuje system nerwowy powodując porażenie mięśni oddechowych. W przeciwieństwie do innych wirusów, nie pojawia się w krwi. oba objawia się wymiotami, biegunką lub zaparciami. Narasta niepokój chorego, aż do dużego pobudzenia ze ślinotokiem, bolesnymi skurczami mięśni i wodowstrętem. Występują trudności w przełykaniu, ślinotok, dezorientacja, halucynacje, pojawia się nagła agresywność, konwulsje, paraliż. Najlepszym sposobem na uniknięcie zakażenia się wścieklizną jest unikanie kontaktów z nieznanymi zwierzętami, dzikimi zwierzętami, a także wykonanie szczepienia. Co ważne – w przeciwieństwie do większości szczepionek, które stosuje się przed dojściem do zakażenia, szczepionka przeciw wściekliźnie działa skutecznie podana już po zakażeniuwirusem. Warunkiem jest podanie jej zaraz po ugryzieniu przez chore zwierzą, czyli przed wystąpieniem objawów choroby.

Kleszczowe zapalenie mózgu – to ostra wirusowa choroba zakaźna, która występuje w różnych postaciach klinicznych i dotyczy głównie ośrodkowego układu nerwowego. Głównym przenosicielem i rezerwuarem tego wirusa są kleszcze. W Europie znanych jest wiele rodzajów kleszczy, które mogą przenosić wirus zapalenia mózgu. Chorują dzieci i dorośli w wieku od 3 do 80 lat, najczęściej w wieku 15-50 lat. U części osób choroba może przebiegać łagodnie i tylko badanie krwi potwierdza zakażenie. W innych przypadkach przebieg jest dwufazowy. Pierwsza faza choroby pojawia się po 7-14 dniach od kontaktu z kleszczem I przebiega z gorączką oraz objawami podobnymi do grypy. Objawy te utrzymują się około tygodnia. Po kilku dniach lepszego samopoczucia występuje druga faza choroby z bólami głowy, gorączką, wymiotami, nudnościami, utratą przytomności i zespołem objawów neurologicznych. Choroba może przebiegać ciężko, gdy wystąpią objawy mózgowe, móżdżkowe lub rdzeniowe, rzadko ma przebieg śmiertelny, czasem stwierdza się następstwa pochorobowe pod postacią niedowładów, depresji, zaniku mięśni lub stałych bólów głowy. Jedynym skutecznym sposobem zapobiegania tej chorobie są szczepienia.
Zakażenia wywoływane przez Haemophilius influenzae typu b – Hib to bakteria o nazwie Haemophilius influenzae typu b, powodująca udzieci m.in.:
ropne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu (jest ostrą chorobą zakaźną w przebiegu której dochodzi do powstania stanu zapalnego opony miękkiej i pajęczynowej oraz zmian w przestrzeni podpajęczynówkowej i wkomorach mózgu. Zapalenie opon mózgowo -rdzeniowych jest szczególnie niebezpieczne dla niemowląt i dzieci, gdyż niesie ze sobą różnorodne bezpośrednie i/lub odległe powikłania.)
zapalenie nagłośni – to ostre schorzenie zapalne górnej części krtani. Wskutek infekcji następuje obrzęk błony śluzowej krtani. Niekiedy obrzęk jest tak silny, że dochodzi do niemal całkowitego zamknięcia dróg oddechowych. Wprzypadku braku natychmiastowej interwencji lekarza życie dziecka jest zagrożone.
posocznicę – inaczej zwanasepsą czyli zakażeniem krwi. To zakażenie ogólne całego organizmu, któremu towarzyszą zaburzenia pracy narządów ikrzepnięcia krwi. Posocznicę mogą wywoływać bakterie, grzyby lub wirusy.
zapalenie płuc – to ostry stan zapalny miąższu płucnego wywołany przez bakterie, wirusy, pasożyty i grzyby. Zapalenie płuc ma ciężki przebieg i jest trudne w leczeniu. Wśród wszystkich chorób spowodowanych zakażeniem Hib w Polsce zapalenie płuc jest najczęstszą przyczyną zgonów wśród niemowląt. Pomimo zastosowania antybiotyków 5-10% dzieci zainfekowanych bakterią Hib nie udaje się wyleczyć.
Dodatkowo bakterie typu HIB mogą powodować: zapalenie stawów, zapalenie osierdzia i wsierdzia oraz zapalenie tkanek miękkich. Na zakażenia bakterią HIB najbardziej sąnarażonedzieci do 5. roku życia. Najlepszym sposobem na unikniecie niebezpieczeństwa związanego z zarażeniem bakterią typu HIB jest szczepienie.

Zapraszamy wszystkich rodziców do konsultacji z naszymi pediatrami oraz do skorzystania w naszym Centrum z możliwości zaszczepienia swoich dzieci najlepszymi na rynku szczepionkami skojarzonymi (mniej wkłuć).

Badania prenatalne w I trymestrze ciąży

Badanie prenatalne z oceną ryzyka wad genetycznychultrasonograficzna i biochemiczna, nieinwazyjna diagnostyka płodu w pierwszym trymestrze ciąży z oceną indywidualnego ryzyka wystąpienia zespołu Downa i innych wad genetycznych.

Do niedawna jedynym wskazaniem do diagnostyki inwazyjnej był wiek kobiety (powyżej 35 roku życia). Przy takim kryterium wykrywalność zespołu Downa u płodów nie przekraczała 30%, a 70% kobiet poniżej tego wieku było skazanych na tragiczne doświadczenia i ryzyko późnego rozpoznania wady genetycznej, często dopiero po porodzie. W obecnej chwili dostępne są metody badań ultrasonograficznych, które pozwalają zwiększyć wykrywalność do 80%, również u kobiet poniżej 35 roku życia. W połączeniu z badaniem biochemicznym w I trymestrze ciąży (białko PAPP-A i bHCG) wykrywalność wzrasta do ok. 90 %.

W tym celu wykonujemy badanie USG, które polega na ultrasonograficznej ocenie płodu i jego struktur, pomiarze przezierności karkowej, oraz ocenie kości nosowej i przepływu w przewodzie żylnym w celu kalkulacji indywidualnego ryzyka wystąpienia wad genetycznych dla każdej kobiety w ciąży. Badanie to wykonuje się między 11 a 13 tygodniem ciąży.
Drugim bardzo ważnym elementem diagnostyki prenatalnej jest test podwójny, czyli pobranie krwi ciężarnej w celu oznaczenia białka PAPP-A i bHCG.
Indywidualne ryzyko wylicza się z połączenia tych dwóch badań.

Bardzo ważnym czynnikiem są kompetencje osób wykonujących takie badanie.
Osoba wykonująca badanie powinna posiadać:

  • certyfikat wydany przez Fundację Medycyny Płodu (FMF)
  • odpowiednie oprogramowanie służące do obliczenia ryzyka dla każdej pacjentki
  • wynik badania powinien zostać wydany jako specjalny druk opatrzony kodem operatora FMF

Celem dokładnych badań nieinwazyjnych takich jak USG i testy biochemiczne jest zwiększenie wykrywalności wad genetycznych u płodu przy jednoczesnym zmniejszeniu odsetka zabiegów inwazyjnych (biopsja kosmówki, amniopunkcja). Zabiegi takie pozostają ostatecznością u kobiet, u których badanie USG i testy biochemiczne w danej ciąży wskazują na znacznie zwiększone ryzyko zaburzeń genetycznych.

W XXI wieku nieinwazyjne badanie prenatalne powinny być standardem postępowania w każdej ciąży, aby zapewnić jak największe bezpieczeństwo dla kobiety i płodu, jak też zwiększyć do maksimum możliwość wykrycia nieprawidłowości.

Warunki badania.
USG: badanie wykonuje się między 11-13 tygodniem ciąży, jednak najlepsze rezultaty dają badania wykonywane po 12 tygodniu ciąży.
Metodą z wyboru jest badanie przezbrzuszne, jednak w kilku procentach istnieje konieczność uzupełnienia badania metoda przezpochwową (nadmiar tkanki tłuszczowej, wybitnie zła wizualizacja płodu, niewłaściwe ułożenie płodu).
W przypadku niewłaściwego ułożenia płodu pacjentka może zostać poproszona, aby w czasie krótkiej przerwy w badaniu pochodziła lub wypiła słodki napój. Ma to na celu zwiększenie szansy na prawidłowe ułożenie płodu do wykonania pomiaru przezierności karkowej.
W ostateczności badanie może zostać przełożone na następny termin (pomimo wcześniejszych prób płód nadal pozostaje w nieprawidłowej pozycji).

Testy biochemiczne: Pobranie krwi najlepiej wykonać pomiędzy 10 a 11 tygodniem ciąży. Pacjentka z wynikiem badania zgłasza się na badanie ultrasonograficzne, a następnie po wyliczeniu indywidualnego ryzyka otrzymuje wydruk z , którym zgłasza się do lekarza prowadzącego. Dalsze postępowanie uzależnione jest od wyniku badania.

Badania laboratoryjne

Przedstawimy Państwu rodzaje badań laboratoryjnych jakie można wykonać w naszych placówkach oraz w placówkach partnerskich:

  • 17-ketosterydów
  • 17-OH-KS
  • 17-OH-Progesteron
  • AB-RTSH (poziom przeciwciał przeciwko receptorowi TSH)
  • ACTH
  • AFP (alfa-fetoproteina)
  • AGA IgA I iGg (przeciwciała gliadynowe)
  • ALAT (GPT)
  • Albuminy
  • Aldosteron
  • Amylaza (diastaza) w krwi
  • Amylaza (distaza) w moczu
  • Androstedion
  • Antygen Hbc
  • Antykoagulant tocznia
  • ASO
  • ASPAT (GOT)
  • Badania przesiewowe dot. wykrywania naroktyków w moczu
  • Badanie kału na rota wirus
  • Badanie na ołów
  • Badanie ogólne moczu
  • Badnie surowicy w kierunku DH
  • Beta-hCG
  • Białko frakcyjne (proteinogram, elektroforeza)
  • Białko całkowite
  • Białko w moczu
  • Bilirubina bezpośrednia
  • Bilirubina całkowita
  • Borelioza (przeciwciała IgG)
  • Borelioza (przeciwciała IgM)
  • Bruceloza (jakościowo)
  • C-peptyd
  • CA-125 (antygen raka jajnika)
  • CA-15-3 (antygen raka piersi)
  • CA-19-9 (antygen raka trzustki, żołądka, okrężnicy)
  • CEA (antygen karcynoembrionalny)
  • Celiakia IgG
  • Celiakia IgA
  • Chlamydia pnemoniae (przeciwciała IgG)
  • Chlamydia trachomatis (przeciwciała IgG)
  • Chlamydia trachomatis (przeciwciała IgM)
  • Chlorki
  • Cholesterol całkowity
  • Cholesterol +frakcje
  • Cholesterol HDL
  • Cholesterol LDL
  • Cholinesteraza
  • CPK-MB (izoenzym)
  • CPK (kineza kreatynowa)
  • CRP-białoko ostrej fazy
  • CRP-białko ostrej fazy (ilościowo)
  • Cukier w moczu
  • Cynk
  • Czas i wskaźnik potrombinowy (próbka Quicka INR)-(czas krwawienia)
  • Czas kaolnowo-kefalinowy (APTT)-(czas krzepnięcia)
  • D-Dimery
  • DHEA-SO4 (siarczam Dehydroepiandrosteronu)
  • DHEA (Dehydroepiandosteron)
  • Dobowa zbiórka moczu – fosfor, glukoza, kreatynina, kwas moczowy, magnez, mocznik, wapń
  • E2 (estradiol)
  • EBV IgG
  • EBV IgM
  • Estriol
  • Ferrytyna
  • Fibrynogen
  • Fosfataza alkaliczna (ALP)
  • Fosfataza kwaśna (ACP)
  • Fosfataza sterczowa
  • Fosfor w krwi
  • Fosfor w moczu
  • FPSA (wolny antygen porstaty)
  • FSH (foliotropina)
  • FT3 – wolne T3
  • FT4 – wolne T4
  • Gamma-Glutamylotranspeptydaza (GGTP)
  • Glukoza
  • Grupa krwi
  • Helicobacter pyroli (przeciwciała IgG)
  • Hemoglobina glikolizowana
  • IgE całkowite
  • IgE swoiste
  • Insulina
  • Kał badanie ogólne
  • Kał krew utajona
  • Kał na lamblie
  • Kał na pasożyty
  • Kreatynina w krwi
  • Kreatynina w moczu
  • Krzywa cukrowa
  • Kwas Delta – alminolawulinowy
  • Kwas foliowy
  • Kwas moczowy w krwi
  • Kwas moczowy w moczu
  • Kwas walproinowy
  • LDH (dehydrogeneza mleczanowa)
  • Leukocytoza z rozmazem
  • LH (luteotropina)
  • Lichterioza
  • Liczba ADDIDSA
  • Lipaza
  • Magnez w krwi
  • Magnez w moczu
  • Miedź
  • Mocznik w krwi
  • Mocznik w moczu
  • Mononukleoza IgG
  • Mononukleoza IgM
  • Mononukleoza (próba jakościowa iteksowa)
  • Morfologia z rozmazem ręcznym
  • Morfologia z romzazem + płytki (18 paramterów)
  • Mykogram
  • Mykoplazma pneumonia IgG
  • Mykoplazma pneumonia IgM
  • OB
  • Odczyn Commbsa
  • Odczyn lateksowy
  • Odcyzn Waalera+Rosego
  • Osteokalcyna
  • Przeciwciała anty HCV (WZW typu C)
  • Przeciwciała anty Rh-D
  • Przeciwciała anty – tyroglubulinowe
  • Przeciwciała anty Hbe
  • Przeciwciała anty Hbs
  • Przeciwciała anty HIV
  • Przeciwciała anty TSH
  • Przeciwciała IgA
  • Przeciwciała IgE
  • Przeciwciała IgG
  • Przeciwciała IgM
  • Przeciwciała mitochondrialne – AMA typu M2
  • Przeciwciała przeciw edomysium, retikulinie i gliadynie IgG i IgA łącznie
  • Przeciwciała przeciwjądrowe ANA – 2
  • Przeciwciała przeciwjądrowe ANA – 3
  • Przeciwciała przeciwksztuścowe IgA
  • Przeciwciała przeciwksztuścowe IgG
  • Przeciwciała przeciwko peroksydzie tarczycowej (anty – TPO)
  • Przeciwciała pemphigus i pemphigoid
  • Przeciwciała przeciw antygenom cytoplazmy neutrofilów (ANCA – (pANCA i cANKA) )
  • Przeciwciała przeciw edomysium, retikulinie i gliadynie w klasie IgA
  • Przeciwciała przeciw edomysium, retikulinie i gliadynie w klasie IgG
  • Przeciwciała przeciw gliadynowe IgA i IgG – AGA IgA i IgG
  • Panel inhalacyjny
  • Panel mieszany
  • Panel pokarmowy
  • PAP (kwaśna fosfataza sterczowa)
  • Płytki krwi
  • Posiewy mykologiczne
  • Posiew moczu bez i z antybiogramu
  • Posiew z gardła bez i z antybiogramu
  • Posiew z kału bez i z antybiogramu
  • Posiew z nosa bez i z antybiogramu
  • Posiew z odbytu w kierunku STREPTOCCOCUS – AGALACTIAE bez i z antybiogramem
  • Posiew z oka bez i z antybiogramem
  • Posiew z pochwy bez i z antybiogramem
  • Posiew z przedsionka pochwy w kierunku STREPTOCCOCUS – AGALACTIAE bez i z antybiogramem
  • Posiew z rany bez i z antybiogramem
  • Posiew ucha bez i z antybiogramem
  • Potas w krwi
  • Potas w moczu
  • PRG (progesteron)
  • PRL (prolaktyna)
  • Próba tymolowa
  • Przeciwciała antyaktynowe
  • Przeciwciała antygliadynowe AGA – IgA
  • Przeciwciała antygliadynowe AGA – IgG
  • Przeciwciała dsDNA (crithidium luliliale)
  • Przeciwciała IgA – EmA
  • Przeciwciała IgG – EmA
  • Przeciwciała kardiolipinowe IgG
  • Przeciwciała kardiolipinowe IgM
  • Prceciwciała mitohondrialene (AMA)
  • Przeciwciała przeciwjądrowe i przeciwplazmatyczne ANA1
  • Przeciwciała przeciwmikrosomalne (TMA)
  • Przeciwciała przeciw błonie podstawowej kłębków nerwowych (GMB)
  • Przeciwciała przeciw kanalikom żółciowym
  • Przeciwciała przeciw komórkom okładzinowym żołądka
  • Przeciwciała przeciw mięśniom gładkim (SMA)
  • Przeciwciała przeciw mięśniom poprzecznie prążkowanym
  • Przeciwciała przeciw mięsiówce serca
  • Przeciwciała przeciw plemnikom
  • Przeciwciała przeciw wyspom trzustkowym
  • PSA (antygen prostaty)
  • PTH (parathormon)
  • Retikulocyty
  • RF – czynnik reumatoidalny
  • Różyczka (przeciwciała IgG)
  • Różyczka (przeciwciała IgM)
  • Sallmonela i Shingella
  • Seromukoid
  • SHGB
  • Sód w krwi
  • Sód w moczu
  • T3 (trójjodotyronina)
  • T4 (tyroksyna)
  • Test ciążowy z moczu
  • Test na HPV
  • Test NBT
  • Test rozetowy
  • Tg (tyreoglobulina)
  • TIBC (całkowita zdolność wiązania żelaza)
  • Toxokaroza
  • Toxoplazmoza (przeciwciała IgG)
  • Toxoplazmoza (przeciwciała IgM)
  • Transferyna
  • Troponina
  • Trójgliceydy
  • TSH (tyreotropina)
  • Testosteron
  • Wapń w krwi
  • Wapń w moczu
  • Wirus cytomegalli (przeciwciała IgG)
  • Wirus cytomegalli (przeciwciała IgM)
  • Wirus opryszczki – Herpes (przeciwciała IgG)
  • Wirus opryszczki – Herpes (przeciwciała IgM)
  • Witamina B12
  • WR
  • Wymaz w kierunku Yersina – badanie z kału
  • Wymaz z nosa na ezynofilię
  • Yersinia ( IgG, IgM, IgA)
  • Żelazo

Nacięcie zakrzepu brzeżnego

Zakrzep brzeżny jest potocznie nazywany „hemoroidem zewnętrznym” i jest jedną z najczęściej występujących chorób odbytu. Wywołują go stany zapalne jak również skrzepy krwi w splotach żylnych w odbycie.
Rozpoznać go można, gdy w okolicy odbytu wyczujemy małą narośl ( w poźniejszych stanach może znacznie urosnąć ).

Nieleczony zakrzep brzeżny może doporowadzić do stanów zapalnych żył

Anemiczne dziecko

Bladość skóry, ospałość w ruchach, bladość spojówek, senność, apatia, kłopoty z koncentracją i pamięcią, omdlenia, stany podgorączkowe, zajady pojawiające się u Twojej pociechy to mogą być klasyczne objawy anemii.

O tym, czy jest to na pewno anemia stwierdzić może wyłącznie lekarz na podstawie badań krwi, dostarczających informacji o poziomie czerwonych krwinek i hemoglobiny.
W związku ze zróżnicowanymi przyczynami wystąpienia choroby, dzieli się ją jednak na trzy główne grupy: niedokrwistość pokrwotoczna (spowodowana utratą krwi np. podczas porodu), niedokrwistość wynikająca ze zmniejszonego wytwarzania krwinek czerwonych i zaburzeń wytwarzania hemoglobiny, niedokrwistość spowodowana skróconym czasem życia czerwonych krwinek.

Leczenie jest zależne od rodzaju anemii. Terapeutyczne przedsięwzięcia obejmują także modyfikację diety, suplementację składników odżywczych i witamin. Stosowane są preparaty zawierające żelazo.

Niedokrwistość spowodowana niedoborem żelaza stanowi 80% chorób tego rodzaju, nierzadko anemia pojawia się w wyniku stosowania niewłaściwej diety. Doskonałym źródłem żelaza dobrze przyswajalnego przez nasz organizm są chude mięso i wędliny. Wchłanianie żelaza zwiększa witamina C, dużą jej ilość znajdziemy w: papryce, natce pietruszki, brokułach, pomidorach, truskawkach, cytrusach, czarnej porzeczce.

Wszystkich rodziców zaniepokojonych zdrowiem swojej pociechy zapraszamy do lekarzy pediatrów naszego Centrum.

Mokry kaszel – jak z nim walczyć

Każdemu z nas znane jest uczucie uciążliwego duszącego i suchego kaszlu…
Najczęściej towarzyszy przeziębieniu, zapaleniu oskrzeli, krtani i stanowi zapalnemu dróg oddechowych. To gwałtowne wypychanie powietrza przez głośnię, mające na celu usunięcie z naszych dróg oddechowych nadmiaru śluzu lub ciała obcego jest mechanizmem obronnym naszego organizmu.
Niewątpliwie jednak faza choroby, gdy kaszel jest suchy, jest szczególnie uciążliwa.

Gdy często pokasłujemy, oskrzela stają się podrażnione, co potęguje odruch kasłania – i tak rozpoczyna się błędne koło. Kasłanie ma sens wówczas, gdy jest co wykrztuszać. Mokry kaszel usuwa bowiem odrywający się śluz, a także bakterie, które znajdują w nim wygodą siedzibę. Suchy kaszel natomiast bardziej szkodzi niż pomaga. Chory się męczy, ma coraz bardziej zdarte gardło, a odruch kasłania niczego nie oczyszcza.

Co zrobić, żeby kaszel od razu był wilgotny – czyli pomagał wyzdrowieć?

Przede wszystkim należy wyhamować fazę kaszlu suchego i przyspieszyć pojawienie się fazy kaszlu wilgotnego. Jest to możliwe przy pomocy określonych syropów i środków rozrzedzających wydzielinę, dzięki czemu chory z większą łatwością może odkaszlnąć.
A w jaki sposób dochodzi do odkaszlnięcia? Niby prosto, a jednak jak w głównym ośrodku dowodzenia.

Receptory kaszlu w drogach oddechowych przesyłają informację o tym, że coś je podrażnia.
Informacja ta biegnie dalej do ośrodka kaszlu w rdzeniu przedłużonym, a dalej włóknami czuciowymi nerwu trójdzielnego, językowo-gardłowego i nerwu błędnego. Od tej chwili ośrodek kaszlu zaczyna wydawać rozkazy reszcie ciała.
Bierzemy głęboki wdech powietrza (2 – 4 litry).
Przez nerw krtaniowy zwrotny biegnie wiadomość: „zamknąć nagłośnię!” Jednocześnie zamykają się struny głosowe i rozluźnia się przepona.
Impulsy wędrujące nerwami rdzeniowymi zmuszają mięśnie wydechowe do skurczu.
Ciśnienie powietrza w drogach oddechowych rośnie o około 100 mm Hg (0,13 atm.)
Nagłośnia się otwiera i powietrze wylatuje z dróg oddechowych z prędkością 120-160 km/h. Wyrzucane przez zwężone oskrzela burzy się i wiruje. Dzięki temu pozbywa się wydzieliny oskrzelowej.

Bodźcem do kasłania są podrażnienia dróg oddechowych. Ta reakcja jest niezależna od woli, bowiem od niej może zależeć życie. Gdyby cokolwiek dostało się do tchawicy lub oskrzeli, mogłoby je zatkać. Jedyny ratunek to wówczas gwałtowny wydech, który usuwa zanieczyszczenie. Kaszel ratuje więc niekiedy życie.

Są również inne ważne przyczyny duszącego kaszlu:

Astma
Kaszel na tle alergicznym
Działanie uboczne niektórych leków.
Niektóre choroby narządów wewnętrznych, np. zator płuc, cofanie się kwasu żołądkowego do przełyku lub niektóre choroby serca.
Przyczyny psychiczne, na przykład nerwowość lub stany lękowe.

Bez względu na przyczynę kaszlu, warto jest skorzystać z porady lekarza specjalisty…szczególnie, gdy kaszel jest uciążliwy. Może być bowiem sygnałem poważnej dolegliwości.

Zapraszamy serdecznie do odwiedzenia w Centrum Medycznym Puławska naszych lekarzy internistów oraz pediatrów, pulmonologów.