Choroby tarczycy należą do najczęściej występujących patologii gruczołów dokrewnych. Szacuje się, iż mogą dotyczyć nawet 22% polskiego społeczeństwa. Jednocześnie dolegliwości występują ponad 10 razy częściej u kobiet niż mężczyzn. Nieleczone mogą prowadzić do wystąpienia licznych powikłań zdrowotnych i znacznie obniżyć jakość codziennego życia[1]. W dzisiejszym artykule wyjaśnimy, czym dokładnie jest nadczynność tarczycy.

Jakie są przyczyny nadczynności tarczycy?

Nadczynność tarczycy najczęściej wywołana jest przez chorobę autoimmunologiczną Gravesa-Basedova. Na czas występowania i nasilenia objawów może mieć wpływ wiele czynników środowiskowych, takich jak promieniowanie słoneczne, infekcje, stres, dieta oraz wahania hormonalne. Najczęściej choroba diagnozowana jest u kobiet pomiędzy 40 a 60 rokiem życia. Może jednak wystąpić w każdym wieku. Bezpośrednią przyczyną dolegliwości jest podwyższony poziom przeciwciał przeciwko receptorowi TSH(TRab), powodując nadmierną stymulację i nadprodukcję hormonów[2].

Inną powszechnie występującą przyczyną nadczynności tarczycy jest choroba Plummera. Ponadto dolegliwość może wystąpić w wyniku przewlekłego zapalania tarczycy (choroba Hashimoto), podostrego zapalenia tarczycy, wrodzonej nadczynności oraz w przypadku wystąpienia zespołu Jod - Basedow[3].

Objawy nadczynność tarczycy

Objawy nadczynności mogą różnić się w zależności od wieku, płci oraz etiologii choroby. Jednym z pierwszych symptomów, który budzi niepokój pacjentów, jest tachykardia, czyli niekontrolowane kołatanie serca. Następnie zaczynają pojawiać się kolejne oznaki zaburzeń pracy gruczołu, takie jak pocenie się, zmęczenie, zaburzenia snu oraz niska tolerancja na ciepło. Ponadto pacjenci skarżą się często na drżenie kończyn oraz niezamierzoną utratę masy ciała. Jak zdiagnozować nadczynność tarczycy? Badania podstawowe obejmują przede wszystkim oznaczenie stężenia TSH, tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3)[4].

Nadczynność tarczycy - jak leczyć?

Kompleksowe leczenie nadczynności tarczycy możesz przeprowadzić u lekarza endokrynologa w naszym Centrum Medycznym CMP. Po przeprowadzeniu dokładnej diagnostyki specjalista przepisze leki na nadczynność tarczycy. W przypadku choroby Gravesa-Basedowa najczęściej stosuje się tyreostatyki oraz radioaktywne izotopy jodu, które mają na celu zmniejszenie ilości wydzielanych hormonów. Terapię najczęściej rozpoczyna się od podania większej dawki, która stopniowo jest zmniejszana i ma na celu podtrzymanie uzyskanych efektów. Do czego prowadzi nieleczona nadczynność tarczycy? Skutki nadprodukcji hormonów mogą dotknąć wielu układów, w tym układu sercowo-naczyniowego[5]. Jeśli zauważyłeś u siebie niepokojące symptomy, koniecznie skontaktuj się z lekarzem rodzinnym lub endokrynologiem, który przeprowadzi Cię przez cały proces diagnostyczny oraz skuteczną terapię choroby.

[1] Malwina Liskowska, Leczenie chorób tarczycy, Uniwersytet Medyczny w Łodzi, Łódź, 2018, s. 3.

[2] Aneta Sara Lis, Farmakoterapia chorób tarczycy ze szczególnym uwzględnieniem choroby Hashimoto i choroby Gravesa-Basedowa, Gostyń, 2011, s. 12.

[3] Kinga Matyaszek, Objawy kliniczne i wpływ leczenia na stan psycho-fizyczny u chorych z nadczynnością tarczycy, Krakowska Akademia im. Andrzeja Frycza – Modrzewskiego, Kraków, 2020, s. 11.

[4] Magdalena J. Woźniak, Beata Matyjaszek-Matuszek, Najczęstsze błędy w diagnostyce i leczeniu chorób tarczycy, Lekarz POZ, nr 5/2020, s. 333-334; Katarzyna Łącka, Adam Czyżyk, Leczenie nadczynności tarczycy, Farmacja współczesna, nr 1/2008, s. 70-71.

[5] Aneta Sara Lis, op. cit., s. 13-14; Magdalena J. Woźniak, Beata Matyjaszek-Matuszek, op. cit., s. 333.