Insulinooporność – objawy, przyczyny, leczenie

Insulinooporność – objawy, przyczyny, leczenie

Insulinooporność to stan polegający na zmniejszeniu wrażliwości tkanek na działanie insuliny. Jest jednym z najważniejszych czynników, zwiększających ryzyko rozwoju poważnych zaburzeń metabolicznych, cukrzycy typu 2 oraz chorób układu krążeniowego. Dlatego tak ważna jest szybka diagnostyka oraz wprowadzenie terapii.[1] W dzisiejszym artykule wyjaśnimy, czym dokładnie jest insulinooporność i jak ją leczyć.

Insulinooporność – co to takiego?

 

Insulinooporność to zaburzenia metaboliczne, które najczęściej polega na trudnościach z wychwytem i zużyciem glukozy w procesie oksydacji. U chorych można zaobserwować także brak hamującego wpływu insuliny na procesy lipolizy w tkance tłuszczowej. Zmniejszona wrażliwość biologiczna tkanek na działanie insuliny, czyli hormonu anabolicznego produkowanego w trzustce, najczęściej prowadzi do rozwinięcia się cukrzycy typu 2.[2]

Nadmierna senność po posiłku węglowodanowym oraz przyrost masy ciała, który występuje pomimo przestrzegania zasad prawidłowej diety to najczęściej występujące objawy insulinooporności. Pacjenci często skarżą się przy tym na ogólne uczucie zmęczenia, bóle głowy, rozdrażnienie oraz obniżenie nastroju. Na rozwój choroby może wskazywać również częste uczucie głodu oraz uporczywa chęć spożywania słodyczy.[3]

Insulinooporność – przyczyny

 

Insulinooporność najczęściej wynika z prowadzenia nieprawidłowego stylu życia. Wśród głównych czynników ryzyka wymienia się nadwagę i otyłość, złą dietę oraz brak aktywności fizycznej.[4] Dokładna patogeneza choroby nie jest jednak w pełni znana. W rozwoju dolegliwości nie bez znaczenia pozostają bowiem także predyspozycje genetyczne.[5]

Warto podkreślić, iż podwyższony poziom insuliny może prowadzić do rozwinięcia się wielu poważnych chorób układu krążeniowego, cukrzycy oraz niewydolności nerek. U chorych na insulinooporność znacznie wzrasta ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego, zawału serca, udaru mózgu oraz miażdżycy.[6]

Jak leczyć insulinooporność?

 

W pierwszej kolejności należy przeprowadzić badania na insulinooporność. Diagnostyka zaburzeń metabolicznych opiera się przede wszystkim na pomiarze poziomu stężenia glukozy i insuliny na czczo. W przypadku stwierdzenia choroby leczenie insulinooporności opiera się na metodach niefarmakologicznych. Konieczna jest zmiana nawyków żywieniowych oraz wprowadzeniu aktywności fizycznej. Dieta powinna opierać się na produktach o niskim indeksie glikemicznym. Podstawą leczenia jest przede wszystkim zmniejszenie masy ciała u osób z nadwagą i otyłością. Niekiedy konieczne jest równoczesne wdrożenie farmakologii. Najczęściej stosuje się pochodne biguanidu, przykładowo metforminę.[7]

Kompleksową diagnostykę oraz leczenie zaburzeń metabolicznych możesz przeprowadzić w naszym Centrum Medycznym CMP. Już dziś zapraszamy do umówienia konsultacji z lekarzem endokrynologiem. Szybkie wdrożenie terapii pozwoli na zmniejszenie ryzyka wystąpienia poważnych chorób cywilizacyjnych.

 

[1] Sylwia Płaczkowska, et. al.Analiza częstości występowania insulinooporności u osób młodych w oparciu o wybrane kryteria diagnostyczne – badanie wstępne, Hygeia Public Health, vol. 49, nr 4/2014, s. 852.

[2] Natalia Matulewicz, Monika Karczewska-Kupczewska, Insulinooporność a przewlekła reakcja zapalna, Postepy Hig Med Dosw, vol. 70, 2016, s. 1245-1246.

[3] Dominika Musiałowska, Małgorzata Słoma, Vademecum Fundacji Insulinooporność, https://insulinoopornosc.com/wp-content/uploads/2018/08/VADEMECUM_DLA_INSULINOOPORNYCH.pdf (31.05.2023).

[4] Renata Stawerska, et. al.Insulinooporność i stan przedcukrzycowy – diagnostyka i leczenie, Lekarz POZ, vol. 5, 2021, s. 359.

[5] Joanna Suliburska, Justyna Kuśnierek, Czynniki żywieniowe i pozażywieniowe w rozwoju insulinooporności, Forum Zaburzeń Metabolicznych, vol. 1, nr 3/2010, s. 178

[6] Ibidem., s. 178.

[7] Renata Stawerska, op. cit., s. 360-362.

-->