Czym jest choroba Gravesa-Basedowa?

Czym jest choroba Gravesa-Basedowa?

Choroba Gravesa Basedowa to autoimmunologiczna choroba tarczycy, której rozwój uwarunkowany jest szeregiem czynników genetycznych i środowiskowych. Podwyższony poziom produkcji przeciwciał przeciwko receptorowi TSH powoduje ciągłą stymulację pracy narządu oraz wytwarzanie hormonów tarczycy. W konsekwencji gruczoł powiększa się i rozrasta, co często wiąże się z występowaniem wola oraz obrzęków.[1] Jednocześnie dolegliwości ta charakteryzuje się różnorodnym obrazem klinicznym.

Choroba tarczycy Gravesa Basedowa – objawy

Choroba Gravesa Basedowa jest najczęściej występującą postacią nadczynności tarczycy. Dotyka przede wszystkim kobiet, a jej szczyt przypada na okres dojrzewania oraz okres rozrodczy. Do najczęściej

występujących objawów można zaliczyć m.in.: rozdrażnienie, bezsenność, potliwość, spadek masy ciała, zaburzenia miesiączkowania, problemy ze snem oraz tachykardię i ogólne pobudzenie.[2]

Do najbardziej charakterystycznych symptomów należy także orbitopatia tarczycowa, której główną oznaką jest wytrzeszcz gałek ocznych. Uważa się, że za powstanie dolegliwości okulistycznych odpowiedzialne jest przedostawanie się limfocytów T do gałki ocznej. Występowanie obrzęków związane jest przy tym z nagromadzeniem się płynów w tkance ocznej. Nadczynności tarczycy może towarzyszyć także pojawienia się wola miąższowego.[3]

Diagnostyka choroby Gravesa Basedowa

Podstawowym elementem diagnostycznym jest oznaczenie poziomu TRab (przeciwciał przeciw receptorom tyreotropiny), których obecność świadczy o występowaniu dolegliwości. Lekarze zalecają ponadto wykonanie badania poziomu hormonów tarczycy fT3 i fT4, w celu potwierdzenia diagnozy. Ponadto choroba tarczycy Gravesa Basedowa bywa rozpoznawana podczas scyntygrafii, kiedy to lekarz obserwuje wychwytywanie radioizotopu jodu przez komórki tarczycy. Pomocniczo można zlecić także wykonanie biopsji oraz badania ultrasonograficznego.[4]

Choroba Gravesa Basedowa – leczenie i postępowanie kliniczne

W przypadku wystąpienia nadczynności tarczycy najczęściej podejmuje się

leczenie tyreostatykami, które odznaczają się wysokim poziomem skuteczności. U osób przewlekle chorych z dużym ryzykiem operacyjnym, zalecane jest z kolei stosowanie leczenia 131I. Leki te przepisywane są także kobietom planującym ciążę oraz osobom, u których stosowanie tyreostatyków nie przyniosło pożądanych efektów. W ostateczności, gdy terapia farmakologiczna nie przynosi spodziewanych rezultatów, choroba Gravesa Basedowa może być leczona operacyjnie. Wielu pacjentów zastanawia się nad tym, czy choroba Gravesa Basedowa jest uleczalna. Jak tłumaczą lekarze terapia tyreostatykiem wyjątkowo skutecznie tłumi odpowiedź układu immunologicznego, dzięki czemu, wystarczająco długo stosowana, może doprowadzić do remisji dolegliwości. Szacuje się, że pierwsze leczenie trwa od 12 do 18 miesięcy.[5] W przypadku wystąpienia niepokojących objawów należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem specjalistą, np. z poradni endokrynologicznej w klinice CMP.

Tarczyca wpływa na funkcjonowanie całego organizmu. Nieprawidłowości w jej funkcjonowaniu mogą znacznie wpłynąć na jakość codziennego życia. Prawidłowo wdrożone leczenie farmakologiczne tyreostatykami oraz radioaktywnymi izotopami jodu pozwala zahamować czynność narządu i zmniejszyć ilość wytwarzanych hormonów.

 

 

[1] Aneta Sara Lis, Farmakoterapia chorób tarczycy ze szczególnym uwzględnieniem choroby Hashimoto i choroby Gravesa-Basedowa, https://www.koia.kielce.pl/wp-content/uploads/2021/07/Praca-pogladowa-Farmakoterapia-chorob-tarczycy.pdf.pdf (dostęp: 22.07.2022), s. 12.

[2] Kinga Matyaszek, Objawy kliniczne i wpływ leczenia na stan psycho-fizyczny u chorych z nadczynnością tarczycy, https://repozytorium.ka.edu.pl/bitstream/handle/11315/29097/MATYASZEK_Objawy_kliniczne_i_wp%C5%82yw_leczenia_2020.pdf?sequence=1&isAllowed=y (dostęp: 22.07.2022), s. 11.

[3] Aneta Sara Lis, op. cit, s. 12-13.

[4] Ibidem, s. 13.

[5] Ewa Szczepańska, Małgorzata Gietka-Czernel, Helena Jastrzębska, Trudności w leczeniu choroby Gravesa-Basedowa, „Postępy Nauk Medycznych”, 12/2017, 684-685.