Choroby wieku dziecięcego

Choroby wieku dziecięcego

Wirusowe zapalenia wątroby typu A i typu B, czyli tzw. żółtaczka pokarmowa i wszczepienna. By zakazić się wirusem żółtaczki pokarmowej wystarczy umyć ręce czy owoce w zakażonej wodzie, zjeść posiłek w przypadkowym miejscu lub mieć kontakt z osobą chorą. Kostka lodu w drinku czy napoju, przygotowana z zainfekowanej wody, może być źródłem zakażenia, dlatego bezpieczni nie są nawet goście pięciogwiazdkowego hotelu czy ekskluzywnej restauracji.
Szacuje się, że ryzyko zachorowania na WZW typu A wśród podróżujących jest 100 razy większe niż ryzyko zachorowania na dur brzuszny i 1000 razy większe niż ryzyko zachorowania na cholerę. Co gorsza wirus czyha nie tylko w Afryce czy Azji, ale również w tak lubianych miejscach letniego wypoczynku, jak kraje basenu Morza Śródziemnego, a nawet w polskich kurortach.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B, zwane potocznie żółtaczką wszczepienną, jest jedną z najpoważniejszych i najgroźniejszych chorób zakaźnych. Wirusem WZW typu B zakażamy się o wiele łatwiej niż wirusem HIV i wystarczy do tego zaledwie kropla krwi. Ta choroba może dotknąć każdą osobę, która wcześniej się nie zaszczepiła. Zakazić można się np. częściej są kontakty seksualne, zabiegi w gabinetach fryzjerskich, kosmetycznych, stomatologicznych czy salonach tatuażu. Choroba może prowadzić do marskości wątroby, w konsekwencji do raka pierwotnego wątroby, a nawet śmierci.

Błonica (inaczej dyfteryt) to ostra choroba zakaźna wywołana przez bakterie maczugowca Corynebacterium diphteriae. Śmiertelność w tej chorobie jest nadal wysoka, mimo leczenia – umiera 1na 10 lub 1 na 20 chorych. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt z osobą chorą lub tzw. nosicielem- osobą zdrową, która nosi zarazki błonicy. Początkowe objawy obejmują umiarkowaną gorączkę, złe samopoczucie i ból gardła. Na migdałkach pojawiają się błoniaste naloty, początkowo białe- poźniej brudnoszare. Naloty mogą występować również na krtani. Do charakterystycznych objawów choroby należy również powiększenie węzłów chłonnych i szyjnych. Zarazki błonicy w gardle produkują silną toksynę, która drogą krwionośną dostaje się do serca lub układu nerwowego powodując poważne komplikacje choroby. Najczęstszymi powikłaniami błonicy są: zapalenie mięśnia sercowego, porażenie nerwów podniebiennych, zmiany w nadnerczach, nerkach, wątrobie i mięśniach. Najskuteczniejszą ochroną przed błonicą są masowe szczepienia ochronne.

Krztusiec – wywoływany jest przez bakterię Bordetella pertussis. Na tę chorobę zapadają głownie niemowlęta wpierwszym roku życia. Sposób zakażenia: drogą kropelkową, przez kontakt z chorym.
Przez pierwsze 2 tygodnie od zarażenia pojawiają się objawy przypominające przeziębienie. Dziecko ma zwykły, suchy kaszel, czasami także katar. Potem pojawiają się ataki napadowego kaszlu przypominającego pianie koguta. Atak przychodzi nagle, częściej w nocy, maluch nie może złapać tchu, na koniec odkrztusza gęsty, ciągnący się śluz i wymiotuje.
Choroba trwa około 6 tygodni, kaszel stopniowo się zmniejsza, ale może nawracać przez kolejne miesiące. Niemowlęta zazwyczaj są leczone w szpitalu (ponieważ zamiast typowego kaszlu mogą u nich wystąpić zagrażające życiu napady bezdechu). Choremu dziecku podaje się antybiotyki, środki uspokajające oraz wykonuje się inhalacje.

Tężec – to ostra choroba zakaźna, charakteryzująca się wzmożoną pobudliwością i kurczliwością mięśni. Zakazić się można przy zabrudzeniu rany np. ziemią, w której znajdują się przetrwalniki laseczek tężca. Na tę chorobę zapadają tylko osoby, które nie zostały uodpornione szczepionkami. Jest to niebezpieczna choroba, ponieważ w co trzecim przypadku tężec kończy się śmiercią.
Podstawowymi objawami tężca są: kurcze mięśni w pobliżu miejsca zranienia, szczękościsk, wzmożone i bolesne napięcie różnych grup mięśniowych, aż do tzw. prężeń tężcowych, gdy chory leży oparty jedynie na potylicy i piętach. W razie zranienia,należy natychmiast dokładnie oczyścić ranę. Stosowanie antybiotyków lub chemioterapeutyków jest zalecane jako postępowanie uzupełniające, które ma za zadanie zniszczenie dodatkowiej flory bakteryjnej z okolicy przyrannej.

Gruźlica jest chorobą wywołana przez prątek gruźlicy. Bakteria ta może przetrwać w organizmie w stanie „uśpienia” wiele lat. Do jej rozwoju dochodzi, gdy organizm jest słaby, nie ma biologicznych sił do obrony. Może to wynikać ze złych warunków lub niehigienicznego trybu życia – pracy ponad siły, stresu, niewyspania, używek. Nie leczona choroba może prowadzić do śmierci. Jestto choroba, którą najłatwiej zarazić się drogą kropelkową, toteż zakażeniu sprzyja kontakt z chorą, nie leczącą się osobą. Człowiek taki kichając, lub kaszląc uwalnia prątki gruźlicy, które unosząc się w powietrzu stanowią niebezpieczeństwo dla innych osób.
Początkowo choroba przebiega bezobjawowo, jednak z czasem pojawiają się symptomy takie jak: utrata wagi, brak apetytu, kaszel, któremu towarzyszy odksztuszanie, nocne poty, stany gorączkowe, osłabienie, ból w klatce piersiowej, duszności.
Współczesny program leczenia gruźlicy trwa od 6 do 9 miesięcy, natomiast warunkiem powodzenia jest prowadzenie go w warunkach bezpośredniego nadzoru leczenia, czyli dopilnowania, aby pacjent zażywał leki w sposób regularny. Gruźlica jest dziś chorobą, której na pewno nie trzeba się bać, trzeba jednak koniecznie o niej pamiętać.

Choroba Hainego-Medina – to niebezpieczna choroba zakaźna wywoływana przez wirus polio zwana też Chorobą Heinego i Medina. Choroba doprowadza do niesymetrycznego porażenia wiotkich kończyn dolnych, a także (jeśli porażenie postępuje w górę ciała) do porażenia mięśni kończyn górnych. Dramatycznie przebiega porażenie ośrodka oddychania i krążenia.
Najczęściej zapadają na tę chorobę niemowlęta i dzieci poniżej 10 roku życia. Wirus wywołujący chorobę przenoszony jest droga pokarmową, atakuje komórki rdzenia kręgowego, a w szczególności neurony ruchowe. Choroba może doprowadzić nawet do trwałego paraliżu. W 90-95% zakażenie przebiega bezobjawowo.
W zależności od postaci choroby zaobserwować można zróżnicowane objawy: gorączkę, ból gardła, Zajęcie opon mózgowo-rdzeniowych przez bakterię objawia się typowymi objawami oponowymi takimi jak: wysoka gorączka, niepokój, podwyższone napięcie mięśniowe.
Postać porażennawystępuje najrzadziej, a porażenia najczęściej dotyczą mięśni kończyn.
Najczęstszymi powikłaniami tej choroby są: zanik porażonych mięśni,przykurcz mięśni, znaczne zniekształcenia kończyn i kręgosłupa będące trwałym kalectwem, zapalenie mózgu. Skuteczną ochroną przed nagminny porażeniem dziecięcym są szczepienia ochronne.

Odra – jest to tzw. choroba wieku dziecięcego. Ta infekcja wirusowa przenosi się zwykle drogą kropelkową (przez kaszel, kichanie). Źródłem zakażenia jest zwykle inne chore dziecko. Odra należy do chorób, którymi bardzo łatwo można się zakazić; szczególnie podatne są na to małe dzieci z obniżoną naturalną odpornością organizmu. Jednak ze względu na wykonywane szczepienia zachorowalność znacznie się w ostatnich latach zmniejszyła. Objawy odry: wysoka gorączka, kaszel,
wysypka, zaczerwienione oczy, łzawienie i światłowstręt (nieżyt spojówek), bardzo męczący i suchy kaszel, twarz dziecka wygląda jak po długotrwałym płaczu. Kolejnym charakterystycznym symptomem (po 4-5 dniach) jest wysypka gruboplamista. Najpierw występuje za uszami, następnie przechodzi na twarz i szyję, a w końcu na tułów i kończyny. Śluzówki jamy ustnej są zaczerwienione. Chociaż zwykle przebieg odry jest łagodny, szczepienia mają duże znaczenie, ponieważ choroba może spowodować liczne powikłania. Najczęstsze to zapalenie ucha (zagraża utrata słuchu) , zapalenie krtani (czasami przebiega z dużą dusznością) oraz zapalenie płuc i zapalenie mięśnia sercowego. Najgroźniejszym powikłaniem jest odrowe zapalenie opon mózgowych.

Różyczka – należy do chorób zakaźnych stosunkowo niegroźnych dla dzieci, ale szczególnie uważać na tą chorobę muszą natomiast kobiety, które są w pierwszych tygodniach ciąży, gdyż dla nich staje się śmiertelnie niebezpieczna. Początkowym i zarazem bardzo charakterystycznym objawem dla tej choroby jest drobna, różowa wysypka, która wędruje od czoła w dół ciała. Dodatkowo występuje gorączka, a z czasem małe plamki zlewają się w jedną, dając wrażenie czerwonej skóry. Różyczce nieodłącznie towarzyszy również powiększenie węzłów chłonnych i ból przy ich dotykaniu. Aby zapobiec różyczce stosuje się odpowiednie szczepienia dzieci w wieku 13 m-cy i 13 lat ze szczególną uwagą na dziewczynki, bo to im kiedyś ta choroba może zagrażać najbardziej. Powikłania dotyczą głównie chorych dzieci o upośledzonej odporności i obejmują: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu, zapalenie płuc, stan zagrożenia życia. W przypadku, gdy na ospę zapadnie kobieta w pierwszym trymestrze ciąży, choroba może wywołać u dziecka wady wrodzone. Zapobieganie chorobie polega na unikaniu kontaktu z chorymi dziećmi do czasu odpadnięcia strupków. Stosuje się także szczepionką przeciw ospie.

Ospa – jest wysoce zaraźliwą chorobą zakaźną charakterystyczną dla wieku dziecięcego. Najczęściej występuje przed 10 rokiem życia. Wirus ospy rozprzestrzenia się drogą kropelkową. Na skórze chorego pojawia się w kilku rzutach charakterystyczna, swędząca wysypka. Przejście ospy daje organizmowi dziecka stałą odporność na wywołującego ją wirusa. Zarówno wysypka, jak i złe samopoczucie dziecka oraz gorączka mogą występować w różnym natężeniu – od przebiegu bardzo łagodnego po bardzo ciężki. Zazwyczaj ciężki przebieg ospy ma miejsce u dzieci o mocno obniżonej odporności. Dla nich też choroba ta może być szczególnie groźna (duże ryzyko powikłań, większa śmiertelność).

Świnka – czyli nagminne zapalenie ślinianek przyusznych, jest chorobą wirusową. Źródłem zakażenia jest człowiek chory na świnkę oraz osoby z bezobjawowym przebiegiem choroby. Wirus rozprzestrzenia się drogą kropelkową (podobnie jak wirusy przeziębienia) oraz przez przedmioty i pokarmy zanieczyszczone śliną chorego.Po okresie objawów wstępnych (złe samopoczucie, gorączka, wymioty, biegunka) następują szybkie powiększanie gruczołów ślinowych, najczęściej w okolicy przyusznej. Bolesny obrzęk przyusznic nadaje twarzy chorego „świnkowaty” wygląd, stąd nazwa choroby. W przebiegu świnki mogą wystąpić powikłania związane z zajęciem przez wirusa konkretnych narządów. W 10 do 15% przypadków dochodzi do świnkowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu. Mogą również występować stany zapalne ośrodkowego układu nerwowego bez zajęcia ślinianek i objawów sugerujących świnkę. Trwałym następstwem poświnkowego zapalenia opon mózgowo rdzeniowych może być uszkodzenie nerwu słuchowego i co za tym idzie głuchota. Zapalenie jąder w przebiegu świnki występuje prawie wyłącznie u dorastającej młodzieży i dorosłych. Obustronne zajęcie jąder może niekiedy doprowadzić do zniszczenia komórek rozrodczych, co powoduje bezpłodność. Jest to jednak rzadkość. U kobiet może dochodzić do zapalenia jajników, które jednak jest zdecydowanie mniej bolesne i nie prowadzi do bezpłodności. Niebezpiecznym dla dalszego zdrowia i życia chorego jest powikłanie zapaleniem trzustki. W późniejszym okresie może z powodu tego zapalenia wystąpić cukrzyca.

Dur brzuszny, tyfus brzuszny to ostra epidemiczna choroba zakaźna wywołana przezpałeczkę duru brzusznego SalmoneIla typhi. Zakażenie następuje przez kontakt z chorym lub jego wydalinami, przez zakażoną wodę i produkty. Najczęściej zachorowania na dur brzuszny występują w lecie i jesienią. Główne zmiany chorobowe zachodzą wjelicie cienkim, a objawami sa: stopniowe narastanie gorączki, ból głowy, nieżyt górnych dróg oddechowych. Po kilku dniach gorączka wynosi 39-40° C i stale się utrzymuje na tym poziomie.
Poza tym występuje: odurzenie, wysypka skórna (różyczka durowa), powiększenie śledziony, objawy ze strony przewodu pokarmowego takie jak: biegunki, czasem zaparcia, wymioty.
Do groźnych powikłań należy krwotok jelitowy i przebicie owrzodzenia jelitowego do jamyorzewnej. Innymi powikłaniami są: zapalenie pęcherza i dróg moczowych, zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, bardzo rzadko zapalenie mózgu. Głównym sposobem na zapobiegnięcie tej poważnej chorobie zakaźnej są szczepienia.

Wścieklizna – jest niebezpieczną dla życia człowieka zakaźną chorobą wirusową. Nosicielem wirusa są dzikie i domowe zwierzęta. Wirus wścieklizny przenosi się zwykle poprzez ugryzienie ze zwierzęcia na inne zwierzę lub ze zwierzęcia na człowieka. Nie leczone na czas zakażenie tym wirusem zwykle kończy się zgonem.Do zarażenia się tą chorobą może dojść nie tylko poprzez ugryzienie przez zarażone zwierzę, alerównież wtedy, gdy ślina chorego zwierzęcia dostanie się do naturalnych otworów ludzkiego ciała np. do nosa lub oczu. Wirus wścieklizny przechodzi drogą śliny do tkanki mięśniowej ugryzionego przez zwierzę.Następnie poprzez tkankę nerwową wędruje do mózgu lub rdzenia kręgowego, gdzie następnie rozmnaża się wywołując zmiany chorobowe. Atakuje system nerwowy powodując porażenie mięśni oddechowych. W przeciwieństwie do innych wirusów, nie pojawia się w krwi. oba objawia się wymiotami, biegunką lub zaparciami. Narasta niepokój chorego, aż do dużego pobudzenia ze ślinotokiem, bolesnymi skurczami mięśni i wodowstrętem. Występują trudności w przełykaniu, ślinotok, dezorientacja, halucynacje, pojawia się nagła agresywność, konwulsje, paraliż. Najlepszym sposobem na uniknięcie zakażenia się wścieklizną jest unikanie kontaktów z nieznanymi zwierzętami, dzikimi zwierzętami, a także wykonanie szczepienia. Co ważne – w przeciwieństwie do większości szczepionek, które stosuje się przed dojściem do zakażenia, szczepionka przeciw wściekliźnie działa skutecznie podana już po zakażeniuwirusem. Warunkiem jest podanie jej zaraz po ugryzieniu przez chore zwierzą, czyli przed wystąpieniem objawów choroby.

Kleszczowe zapalenie mózgu – to ostra wirusowa choroba zakaźna, która występuje w różnych postaciach klinicznych i dotyczy głównie ośrodkowego układu nerwowego. Głównym przenosicielem i rezerwuarem tego wirusa są kleszcze. W Europie znanych jest wiele rodzajów kleszczy, które mogą przenosić wirus zapalenia mózgu. Chorują dzieci i dorośli w wieku od 3 do 80 lat, najczęściej w wieku 15-50 lat. U części osób choroba może przebiegać łagodnie i tylko badanie krwi potwierdza zakażenie. W innych przypadkach przebieg jest dwufazowy. Pierwsza faza choroby pojawia się po 7-14 dniach od kontaktu z kleszczem I przebiega z gorączką oraz objawami podobnymi do grypy. Objawy te utrzymują się około tygodnia. Po kilku dniach lepszego samopoczucia występuje druga faza choroby z bólami głowy, gorączką, wymiotami, nudnościami, utratą przytomności i zespołem objawów neurologicznych. Choroba może przebiegać ciężko, gdy wystąpią objawy mózgowe, móżdżkowe lub rdzeniowe, rzadko ma przebieg śmiertelny, czasem stwierdza się następstwa pochorobowe pod postacią niedowładów, depresji, zaniku mięśni lub stałych bólów głowy. Jedynym skutecznym sposobem zapobiegania tej chorobie są szczepienia.
Zakażenia wywoływane przez Haemophilius influenzae typu b – Hib to bakteria o nazwie Haemophilius influenzae typu b, powodująca udzieci m.in.:
ropne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu (jest ostrą chorobą zakaźną w przebiegu której dochodzi do powstania stanu zapalnego opony miękkiej i pajęczynowej oraz zmian w przestrzeni podpajęczynówkowej i wkomorach mózgu. Zapalenie opon mózgowo -rdzeniowych jest szczególnie niebezpieczne dla niemowląt i dzieci, gdyż niesie ze sobą różnorodne bezpośrednie i/lub odległe powikłania.)
zapalenie nagłośni – to ostre schorzenie zapalne górnej części krtani. Wskutek infekcji następuje obrzęk błony śluzowej krtani. Niekiedy obrzęk jest tak silny, że dochodzi do niemal całkowitego zamknięcia dróg oddechowych. Wprzypadku braku natychmiastowej interwencji lekarza życie dziecka jest zagrożone.
posocznicę – inaczej zwanasepsą czyli zakażeniem krwi. To zakażenie ogólne całego organizmu, któremu towarzyszą zaburzenia pracy narządów ikrzepnięcia krwi. Posocznicę mogą wywoływać bakterie, grzyby lub wirusy.
zapalenie płuc – to ostry stan zapalny miąższu płucnego wywołany przez bakterie, wirusy, pasożyty i grzyby. Zapalenie płuc ma ciężki przebieg i jest trudne w leczeniu. Wśród wszystkich chorób spowodowanych zakażeniem Hib w Polsce zapalenie płuc jest najczęstszą przyczyną zgonów wśród niemowląt. Pomimo zastosowania antybiotyków 5-10% dzieci zainfekowanych bakterią Hib nie udaje się wyleczyć.
Dodatkowo bakterie typu HIB mogą powodować: zapalenie stawów, zapalenie osierdzia i wsierdzia oraz zapalenie tkanek miękkich. Na zakażenia bakterią HIB najbardziej sąnarażonedzieci do 5. roku życia. Najlepszym sposobem na unikniecie niebezpieczeństwa związanego z zarażeniem bakterią typu HIB jest szczepienie.

Zapraszamy wszystkich rodziców do konsultacji z naszymi pediatrami oraz do skorzystania w naszym Centrum z możliwości zaszczepienia swoich dzieci najlepszymi na rynku szczepionkami skojarzonymi (mniej wkłuć).